Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο, όταν πέρασε μία σκέψη από το μυαλό:
«έχω μάθει να ζω μόνη μου».
Το ακούω από φίλους και γνωστούς. Ακούω ότι «είναι δύσκολο να βάλω κάποιον στη ζωή μου, έχω μάθει πλέον να ζω μόνος μου». Κάποιες φορές έχω ακούσει και το αντίθετο: «τώρα πρέπει πάλι να μάθω να ζω μόνος/η μου ».
Όπου και να κοιτάξω στη ζωή μου, βλέπω τη δουλειά. Πολλές ώρες και … άλλες ώρες και πρωί … και απόγευμα και πάλι και αύριο και μεθαύριο.
Μια μέρα προγραμμάτιζα τι θα κάνω τον ελάχιστο χρόνο μετά τη δουλειά. Είχα διάθεση να πάω βόλτα με το αυτοκίνητο, να ακούσω μουσική και να δω θάλασσα. Μόλις το σκέφτηκα αυτό, αναρωτήθηκα «γιατί πάλι θες να κάνεις κάτι μόνη σου;» Η απάντηση που πήρα ήταν ότι απλά «έχω μάθει να ζω έτσι και μου φαίνεται πολύ εύκολο, αλλά και ευχάριστο». Αμέσως μετά ήρθε στο μυαλό μου η λέξη ανεξαρτησία.
Τι σημασία έχει για εμένα η λέξη «ανεξαρτησία»; Μεγάλη. Δίνω αγώνα για να έχω την ανεξαρτησία μου και τελικά καταφέρνω να κρατάω την απόσταση που τόσο πολύ επιθυμώ.
Αυτό όμως που μου φαίνεται πιο τρομαχτικό από όλα αυτά που γράφω είναι ότι αυτό δε συμβαίνει μόνο σε εμένα. Πολλοί άνθρωποι, προστατεύουν με νύχια και με δόντια την ανεξαρτησία τους, προσπαθούν να διατηρήσουν την πολυπόθητη ανεξαρτησία τους, που και οι ίδιοι καλά καλά δεν είναι σίγουροι τι σημαίνει αυτό.
Σημαίνει «να μη μου μπαστακωθεί κάποιος γκόμενος», «να μην δώσω πολλές πληροφορίες για τον εαυτό μου», «να μην εκτεθώ», «να μην δεθώ», «να προστατεύσω τον εαυτό μου από τους άλλους».
Πιθανότατα, για τον καθένα μας σημαίνει κάτι διαφορετικό…
Συνεχίζεται…
Πρόσφατα σχόλια