morfosi

Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού για ένα δευτερόλεπτο πριν σηκώσω τα πόδια μου από το πάτωμα βγάζοντας τις κάλτσες και πέφτω κάτω από το πάπλωμα της λήθης, μόνο και μόνο για να ξυπνήσω το επόμενο πρωινό αβέβαιη για την ίδια μου την αναπνοή.
Και σε αυτό, δεν είμαι μόνη. 8:00 το πρωί προσπαθώ να ανασυνταχτώ από τον βραδυνό ύπνο που μου φάνηκε ότι κράτησε για παραπάνω από μια ζωή. Ονειρεύτηκα ότι είχα κάνει οικογένεια, τα παιδιά μου παίζαν σε κάποιο σκάμμα, γύρνουσα από τη δουλειά και έφτιαχνα φαϊ, πήγαινα ταξίδια με ένα σακίδιο και έβγαζα φωτογραφίες, οδηγούσα και κάπνιζα, μετά πονούσαν τα κόκκαλά μου, ψώνιζα σε ένα πολυκατάστημα, μιλούσα για μουσική, έτρωγα με φίλους, γέλαγα, έβλεπα τη θάλασσα από την άκρη ενός γκρεμού, κάποιος μου κρατούσε το χέρι και μετά πέθανα.
Τα όνειρα πεθαίνουν με την αυγή, είναι γνωστό. Μερικές φορές δεν γεννιούνται καν, ενώ τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμιά σημασία γιατί κοιτάς μέσα από το ιδρωμένο πάπλωμα προς το παράθυρο που βλέπει σε ένα θολό πρωινό. Είναι τέτοια η ένταση μέσα σου ενώ αντίθετα, τα πόδια σου τα νιώθεις ραμμένα στο ύφασμα του στρώματος. Τα μέλη σου μοιάζουν μουδιασμένα, σαν να κοιμήθηκε ένας άνθρωπος 300 κιλά όλο το βράδυ επάνω σου, χωρίς να σε ρωτήσει. Αλλά πάλι, μπορεί και να τον κάλεσες, δεν θυμάσαι. Το δωμάτιο έχει πλέον φως, ίσως όχι και τόσο, ίσως είναι σκοτάδι, θέλεις να πάρεις τους φίλους σου τηλέφωνο να ρωτήσεις: είναι σκοτεινά ή όχι? Έχει ομίχλη ή σκόνη? Θα βρέξει ή θα έχει καύσωνα? Ντρέπεσαι όμως να ρωτήσεις κάτι τόσο γελοίο, φοβάσαι κατά βάθος ότι και αυτοί δεν θα ξέρουν.
Ξηλώνεις τα πόδια σου από το στρώμα, πας προς την κουζίνα να φτιάξεις έναν καφέ και με την πρώτη γουλιά καταλαβαίνεις ότι έχει γεύση φρυγανιάς με μαρμελάδα φράουλα. Ήσουν σίγουρος ότι είχες δει την ετικέτα, όπως και σίγουρος ήσουν ότι κάποτε είχες τη συνήθεια να πίνεις μόνο καφέ το πρωί, όμως τώρα κάποιος σε έπεισε να πάρεις φρυγανιές ή μπορεί και να άλλαξες με τα χρόνια.
Παίρνεις την κούπα, πας προς το παράθυρο χωρίς κανέναν έλεγχο σε τίποτα πια. Βάζεις τα ρούχα, βγαίνεις από το σπίτι. Δεν έχει νόημα ούτε καν να αμφισβητήσεις όλα αυτά που σου συμβαίνουν γιατί δεν είναι δικά σου, δεν είσαι πια εσύ. Δεν έχει καύσωνα ούτε ομίχλη, οι δρόμοι που περπατάς είναι λούπες σε τόνους του γκρι σε αρχαίο παιχνίδι Atari, περπατάς μέσα σε μια οθόνη με χιόνια, μονάχος. Τον καφέ που ήπιες δεν ξέρεις αν θα τον κατουρήσεις.
Μην ανησυχείς, έτσι πρέπει να νιώθεις. Πάντα πριν από μια καθαρή μέρα υπάρχουν πολλά θολά πρωινά.

από την GothQueenPythia

Όταν η αναζήτηση του πνεύματος των Χριστουγέννων αποτελεί πλέον φιλοσοφική αναζήτηση, όλα είναι πολύ θολά και χρειάζεσαι διακοπές.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων ζει στον χειμώνα μέσα μας, στα χιονισμένα δέντρα, στο χοιρινό με σέλινο. Αύριο θα μπω στο αεροπλάνο και θα πάω να το συναντήσω σε ένα μέρος όλως περιέργως κρύο αυτή την εποχή. Θα φάω επίσης κουτσομούρες με χόρτα. Ένας φίλος με κοροϊδεύει γι’αυτό, θεωρεί ότι τα χριστούγεννα βρίσκονται στο σκούρο κρέας της πάπιας και σε μια ματωμένη μπριζόλα. Και στο αψέντι. Εγώ θα πάω να βρω τις κουτσομούρες.

Το πνεύμα των χριστουγέννων είναι ο ατελείωτος κύκλος του αποχαιρετισμού και της υποδοχής. Πολύ σοφά τα χριστούγεννα τοποθετήθηκαν πάνω σε διάφορες γιορτές του ήλιου και τέτοια. Μερικές φορές μπερδεύεται με τα νέα ξεκινήματα, κάπως επιπόλαια, καθώς κάθε νέο ξεκίνημα προϋποθέτει ένα τέλος. Οπότε στην πραγματικότητα γιορτάζουμε έναν κύκλο, όπως ο κύκλος της μέρας, όπως ο κύκλος της ζωής. Γιορτάζουμε και τον θάνατο μαζί. Το πάσχα μας στερεί τη χαρά να γιορτάσουμε το θάνατο, εκτός βέβαια από το νεκρό αρνί.

Ναι, σίγουρα τα χριστούγεννα είναι μια τελείως ανθρώπινη γιορτή. Για μένα, συμβολίζει τον αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση, τον αγώνα για ολοκλήρωση μέσα από τις πράξεις του. Τα χριστούγεννα συμβολίζουν τη σκυταλοδρομία μέσα μας καθώς εμείς βαδίζουμε σε βέβαιο θάνατο.

Χρόνια πολλλά πεντένκε!