Το ομολογώ. Είμαι χαρούμενος. Η morfosi επέστρεψε, με νέο όνομα (morfosi.net) και νέο look (γουστόζικο δεν είναι;). Ομολογώ, επίσης ότι παιδεύτηκα να βρω το θέμα με το οποίο θα ξεπαρθενιάσω τη νέα μας σελίδα, αλλά τελικά το βρήκα.
Το εξώγαμο του Πασχάλη… Αυτό είναι το θέμα μου, το οποίο, ωστόσο, θα προσπαθήσω να το δω από μία άλλη πλευρά. Από την πλευρά του παιδιού… Από την πλευρά του τρίχρονου (αν δεν κάνω λάθος) αγοριού, που κατά τη γνώμη μου είναι το μεγάλο θύμα της υπόθεσης. Αυτό το παιδάκι, που μόλις φτάσει σε μία ηλικία που θα καταλαβαίνει τι του συμβαίνει, είμαι σίγουρος ότι θα πάθει κατάθλιψη.
“Μα, ρε μάνα… Είναι δυνατόν; Με τον Πασχάλη;”, θα ρωτήσει με θυμό και αγανάκτηση και θα ‘χει και δίκιο. Τόσοι και τόσοι celebrities υπάρχουν κι αυτή η κυρία διάλεξε τον Πασχάλη; Μπείτε στη θέση αυτού του παιδιού. Πως θα πάει στο σχολείο; Όλοι θα το κοροϊδεύουν. ‘Οταν θα πηγαίνει σχολείο, κανείς δεν θα θέλει να κάθεται στο διπλανό θρανίο…
Μα κι αυτή η γυναίκα… Τραγικό γούστο (μουσικό κυρίως, γιατί εντάξει, καλά βαστιέται ο Πασκάλ). Εντάξει, εσένα κυρία μου σού άρεσε. Το παιδάκι δεν το σκέφτεσαι; Πως θα κυκλοφορήσει στην κοινωνία; Δε λέω… Να την ζήσεις κι εσύ τη ζωούλα σου, αλλά πήγαινε με κάποιον πιο χρήσιμο, πιο αγαπητό στη νεολαία. Πήγαινε με τον Γιάγκο Δράκο, με τον Τζίμη Πανούση, με τον Τζίγκερ, με τον Πίνι Γκέρσον, με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η επιλογή του Πασχάλη είναι αντικειμενικά τραγική και αντιπαιδαγωγική. ΤΕΛΟΣ.


