morfosi

Πρίν πολλά χρόνια κατέβηκαν από τα βουνά κάτι άτομα γιατί είχαν ακούσει ότι παίζουν πολλά γκομενάκια στις παραλίες μιας πολύ παράξενης γης. Μετά ανακάλυψαν τον χαλκό και το κάρβουνο το οποίο αρχικά χρησιμοποιούσαν ως αφροδισιακό ρόφημα. Αλλά τελικά απαγορεύτηκε στη μικρή κομητεία τους (ποτοαπαγόρευση) γιατί μαύριζαν τα δόντια τους και νόμιζαν ότι χαλούσαν και ότι απειλείται η δημόσια υγεία. Μετά φτιάξαν κάτι κτίρια και καλά με μάρμαρα και κολώνες. Χρυσός αιώνας. Μετά επειδή περνούσαν σούπερ, φώναξαν και τα ξαδέρφια κι ας ήταν μακρινά, τα οποία ήταν πιθηκάκια, αλλά τον τελευταίο καιρό είχαν αρχίσει να ανθρωποποιούνται. Οι γονείς τους είχαν ανησυχήσει και τα έστειλαν για μπάνια νότια μπας και η αλμύρα τα επαναφέρει στην αρχική πιθηκοκατάσταση, την υγεία, τον μεταβολισμό και την αξιοπρέπειά τους.

Λοιπόν, έτσι αναπτύχθηκε η πάλαι ποτέ πανίσχυρη αρχαία Ελλάδαρα- Ομαδάρα- Σήκωσε το το Γαμημένο. Αγαπητοί αναγνώστες, για προσέξτε με λίγο. Θέλω να συνηθίσετε τον ασυνάρτητο τρόπο γραφής μου. Αυτό είναι μια κατάθεση ψυχής, πρόβα νυφικού ενός αιματοβαμμένου από φρέσκο αίμα περιόδου παρθένας σεντονιού Champions League. Το ελληνικό κράτος έχει σπουδαία παράδοση στη φιλοσοφία και μια πορεία πολλών ετών στο σοσιαλιστικό κίνημα. Μετά την ανάπτυξη του προ την έλευση του Χριστούλη έγινε Ρωμαϊκή Επαρχία, μετά οι Ελληνάρες καβατζώθηκαν με Βυζάντιο – υγρό πυρ- Κωνσταντινούπολη του ενός εκατομμυρίου – επιστήμη και πόλεμοι με μπροστάρηδες super ήρωες ακρίτες.
Κι όμως οι ακρίτες κατάφερναν επι εκαντοντάδες χρόνια να προστατεύουν τα σύνορα της αυτοκρατορίας χάρη σε δύο, μονάδικα σε όλο το κόσμο για εκείνη την εποχή, όπλα. Το πρώτο τους επέτρεπε να κινούνται με τρομακτική ταχυτητα σε σχεση με τους αντιπάλους τους μέσα στο πεδίο της μάχης. Ήταν το τελευταίο ζευγάρι σανδαλιών με αερολάσπη που είχε κατασκευάσει η πολύ προοδευτική και τεχνολογικά ανεπτυγμένη πολεμική βιομηχανία του Βυζαντίου. Αυτή η πρωτόγνωρη για την εποχή τεχνολογία συνοδευόταν απο παγούρι με μαγικό ζώμο (Gatorade), αναισθητικό σπρέι με γεύση τζατζίκι, και σπαθί Power Ranger.
Ο πρωτοποριακός οπλισμός των ακριτών δεν σταματούσε εδώ. Όλοι οι ακρίτες πρότου αναλάβουν τα καθήκοντα τους ήταν υποχρεωμένοι να υποβλήθουν σε μικρο-χειρουργική επέμβαση τοποθέτησης εκτοξευτήρα υγρού πυρ. Ο εκτοξευτήρας έπρεπε να τοποθετηθεί στο πέος των υποψήφιων ακριτών με μια διαδικασία, που συμφωνα με μαρτυρίες της εποχής μερικές απο τις οποίες σώζονται (σώζον ευατόν σωθείτω) μέχρι και σήμερα, ήταν ιδιαίτερα επίπονη σε βαθμό που πολλοί άντρακλες λιγοψυχούσαν και παραιτούνταν απο το επίλεκτο σώμα των ακριτών. Αυτό όμως ήταν και ένα πάρα πολυ κάλο τέστ της τόλμης και της θέλησης των υποψήφιων ακριτών. Μέτα την τοποθέτηση του εκτοξευτήρα υγρού πυρ το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι ακρίτες ήταν να διεγερθούν παρακολουθώντας ερωτικές παραστάσεις με καλλίγραμμα τοπ-μοντελ (που στήνονταν στα στρατόπεδα) και να ξεχυθούν στο πεδίο της μάχης όπου και κατάκαιγαν τους εχθρούς σημαδεύοντας τους απλά με το διεγερμένο τους πέος. Ένας μέσος 25άρης ακρίτας μπορούσε να εκτοξεύει υγρό πυρ ίσα και με τρείς ώρες ακατάπαυστα. Οι πιο ηλικιωμένοι ακρίτες χρειάζονταν την βοήθεια ενός χαπιού ονόματι ‘καύλα’ για να πλησιάσουν τις επιδόσεις των νεαρότερων συναδέλφων τους.
Αυτό ήταν το δεύτερο όπλο με το οποίο ήταν εξοπλισμένοι οι surer ήρωες ακρίτες και τους έκανε ανίκητους στη μάχη αλλά και ακάταμαχητους στις τάξεις των Βυζαντινών γυναικών. Οι ακρίτες υπήρξαν οι πρώτοι πραγματικοί star που γνώρισε η ανθρωπότητα. Κυκλοφορούσαν μάλιστα και κάρτες οι οποιές περιέγραφαν τις ικανότητες του καθενός αλλα και μερικά από τα κατορθώματά του. Το Βυζαντινό star system είχε βρει στό πρόσωπο των ακριτών μια αστείρευτη πηγη εσόδων. Φυσικά αυτό έδινε το προνόμιο στους ακρίτες να έχουν πολύ όμορφες γυνάικες στο πλάι τους και έτσι να μην τους πολυενδιαφέρει που θα έπρεπε να διαμένουν στα αφιλόξενα, απόμερα και μακρινά απο τον λαμπρό Βυζαντινό πολιτισμο, σύνορα της αυτοκρατορίας. Ειναι γνώστο άλλωστε ότι ο περίφημος Διγενής Ακρίτας ήταν παντρεμένος με την μεγάλη star της εποχής τραγουδίστρια Χάννα Φτύση.
Δυστυχώς όμως παρατηρήθηκαν πόλλα ατυχήματα καθώς οι ακρίτες πολλές φόρες ξεχνιόντουσαν και πάνω στην πόρωσή τους εκσπερμάτωναν πάνω ή και μέσα στις συντρόφους τους. Το αποτέλεσμα ήταν να οδηγούν τις συντρόφους τους σε φριχτό θάνατο ή να τους προκαλούν αποκρουστικές παραμορμοφώσεις ιδιαίτερα όταν τελείωναν πάνω στο πρόσωπο. Αυτή άλλωστε ήταν και η βασική αιτία για την όποια ο αριθμός των ακριτών μειώθηκε δραματικά κάθως πολλοί έπεφταν σε κατάθλιψη και αυτοκτονούσαν.
Έτσι λοιπόν, με τα σύνορα τα αυτοκρατορίας απροστάτευτα, το Βυζάντιο δεν άντεξε και μοιραία ήρθε η μαύρη για την ανθρωπότητα μέρα της άλωσης της Κων/πόλης το 1453.