Sugar Town

Ιανουαρίου 25, 2008 — axelwos

Η ιδιαίτερη πατρίδα μου είναι το Λέπρεον (Στροβίτσι) της επαρχίας Ολυμπίας του νομού Ηλείας. Το πανέμορφο χωριουδάκι για μένα αποτελούσε πάντα σύμβολο και το θεωρούσα ως το ελληνικό …γαλατικό χωριό. Οι κάτοικοί του,τους οποίους συναντούσα κάθε Πάσχα και καλοκαίρι, όπου πήγαινα για διακοπές, αποτελούσαν για μένα ήρωες, αντίστοιχους με αυτούς των προσωπικών μου φίλων Uderzo και Goscini. Στο χωρίο αυτό γνώρισα τον έρωτα και την πρώτη “Φραμπαλά” της ζωής μου. Για να μην σας κουράζω, αγαπώ αυτόν τον τόπο και σίγουρα θα αναφερθώ ξανά σε αυτόν σε μελλοντικά μου άρθρα.

Ενώ διάφορες “Φραμπαλά” περνούσαν απ΄τη ζωή μου, ήρθε η αποφράδα ημέρα που μου είπαν πως για να γίνω άντρας δεν αρκεί να “πηδάω” γκόμενες και ότι βασική προϋπόθεση αποτελεί να πάω στο στρατό. Τι να κάνω κι εγώ, πήγα! Δεν ήθελα να στενοχωρήσω και τον πατέρα μου που περηφανευόταν στους φίλους του στο καφενείο ότι ο γιόκας του είναι άντρας με τα ούλα του, μπήχτης και μερακλής.

Μια μέρα βρήκα τα κουράγια, μάζεψα τα κομμάτια μου και πήγα να παρουσιαστώ στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στην Καλαμάτα (ή Καλαμαί, όπως έγραφε και το χαρτί κατάταξης). Τα της θητείας μου πιθανότατα να τα μοιραστώ μαζί σας στο μέλλον. Στην παρούσα φάση αυτό που χρειάζεται να μάθετε είναι ότι στην πρώτη μου μετάθεση βρέθηκα στο πανέμορφο και μαγευτικό Σουφλί Εβρου. Σε μία από τις απάλευτες σκοπιές μου βρίσκομαι να φυλάω την πύλη του Τάγματος. Ο δόκιμος που είχε υπηρεσία, μαζί με τον Αλφαμίτη, ο οποίος πρόκειται για πολύ άχρηστο άτομο και ατάλαντο ηθοποιό, έβλεπαν τηλεόραση. Εγω αφοσιωμένος στην υπηρεσία μου δεν έβλεπα, καθώς είχα τα μάτια μου 14 για να μην εισβάλλει ο εχθρός, όμως άθελά μου άκουγα τα όσα ακούγονταν από το χαζοκούτι.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου για την οποία δεν είμαι σίγουρος, σε αντίθεση με την γκόμενά μου που σίγουρα θα μου φοράει που και που κάποιο κέρατο, το ρεπορτάζ ήταν από το πάντα έγκυρο δελτίο ειδήσεων του Star Channel. Το ρεπορτάζ έλεγε για κάτι μπακούρια από μία επαρχιακή πόλη που έψαχναν απεγνωσμένα για γυναίκα αλλά του …κάκου. Το θέμα μου φάνηκε αρχικά εξαιρετικά αδιάφορο, όμως συνέχισα να ακούω (τι καλύτερο είχα να κάνω στη σκοπιά;). Οι άνθρωποι αυτοί, λέει, αποφάσισαν να πάνε σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ για να βρούνε γυναίκες, να τις φέρουνε στην Ελλάδα και να τις παντρευτούνε. Ολα μου φαίνονται εξίσου βαρετά με τη θητεία μου μέχρι που άξαφνα μία λέξη τρύπησε τ’ αυτιά μου σαν χειρουργικό νυστέρι. “Στη Ζαχάρω” είπε ο συνάδελφος, “οι άντρες αποφάσισαν να πάρουν την πρωτοβουλία να ταξιδέψουν στη Ρωσία για να βρούνε γυναίκες …κλπ, κλπ”.

Προς στιγμήν πάγωσα, μετά όμως σκέφτηκα πως δεν είναι δυνατόν να διασύρεται το όνομα των συμπατριωτών μου κι εγώ να μην αντιδρώ. Ημουν σίγουρος ότι όλα τα είχε οργανώσει ο Δήμαρχος για λίγη δημοσιότητα. Ημουν επίσης σίγουρος ότι κανείς Λεπρεάτης δεν θα είχε δηλώσει συμμετοχή σε αυτό το ταξίδι. Ας πάνε οι Ζαχαραίοι, δεν με νοιάζει. Οι Λεπρεάτες όμως έπρεπε να διασώσουν τη φήμη τους. Πήρα αμέσως τηλέφωνο κάποιους φίλους από το χωριό που ήξερα ότι θα είναι καλά πληροφορημένοι. Με ανακούφιση τους άκουσα να μου λένε ότι κανείς από το χωριό μας δεν είχε πέσει σε αυτήν την καλοστημένη παγίδα. Μπράβο μας! Και πάλι μπράβο! Η ιστορία του Λεπρέου αγγίζει τα 3000 χρόνια, δεν θα μπορούσαμε να πέσουμε τόσο χαμηλά.

Αλλωστε, για όσους δεν γνωρίζετε, οι Λεπρεάτες αποτελούσαν στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες μία Dream Team της εποχής και οι αθλητές μας σάρωναν πραγματικά τα μετάλλια. Σιγά μην δυσκολευόμαστε να βρούμε γυναίκες! Και δεν μιλάω για κάτι τύπους σαν εμένα που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην Αθήνα. Μιλάω για τους ηρωικούς πατριώτες μας που ζουν μόνιμα στο χωριό και το διατηρούν όμορφο για να ξαναπάμε εμείς το καλοκαίρι, να κάνουμε τα μπανάκια μας και να χαζέψουμε γυναικεία κωλαράκια στις πανέμορφες παραλίες μας.

Ξέφυγα όμως και δεν πρέπει. Τι σημασία έχει όμως ότι εγώ τα γνωρίζω όλα αυτά; Το όνομά μας είχε ήδη διασυρθεί στην TV και όλη η Ελλάδα γέλαγε μαζί μας. Αδεια δεν μπόρεσα να πάρω τότε, καθώς στο τάγμα έπαιζε τρελή εμπλοκή. Ζητώ συγγνώμη από τους φίλους και πατριώτες αλλά τι να κάνω (;) η Ελλάδα με είχε ανάγκη. Η ερώτηση που προκύπτει εύλογα είναι γιατί βγαίνω και σας τα λέω όλα αυτά τώρα, μετά από τόσο καιρό (δεν συγκεκριμενοποιώ το χρόνο που έλαβαν χώρα όλα αυτά τα γεγονότα γιατί παράλληλα εργάζομαι και ως μοντέλο και θα ήθελα να προστατεύσω την ηλικία μου). Θα σας απαντήσω αμέσως.

Διαβάζω στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (τι καλός άνθρωπος ο κος Λαμπράκης!) ένα άρθρο του αγαπητού Παύλου Θ. Κάγιου, στις 27/3/06 (Παραθέτω ένα ενδεικτικό απόσπασμα): “Το ταξίδι στη Ρωσία, μαζί με τρεις εργένηδες από τη Ζαχάρω και τον δήμαρχο Πανταζή Χρονόπουλο που προσπαθεί να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευσή του, να βρει νύφες στους μοναχικούς άνδρες της περιοχής, στάθηκε για όλους ταξίδι ζωής” θυμάται ο 32χρονος σκηνοθέτης Κίμων Τσακίρης που έκανε αυτό το ταξίδι ντοκιμαντέρ («Sugar town – οι γαμπροί») και κέρδισε τις εντυπώσεις του κοινού – και το πρώτο βραβείο – στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Όταν ο σκηνοθέτης διάβασε στις εφημερίδες την είδηση, θέλησε να ψάξει την αλήθεια. Τελικά, όπως λέει, “ήταν από τις περιπτώσεις που η πραγματικότητα μας αιφνιδιάζει περισσότερο από τη φαντασία”. Το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ “Sugar town – οι γαμπροί” θα αρχίσει να προβάλλεται από τον Νοέμβριο του 2006 στους κινηματογράφους.

Ο νοών νοείτο…

Αχελώος Τσιτσάνης