morfosi

Σε άρθρο του πριν από λίγο καιρό, ο καλός συνάδελφος και υφιστάμενός μου Αχελώος Τσιτσάνης, αναφέρθηκε στην τάση των ΗΠΑ ‘να κάνουν συνεχώς πολέμους, να σκοτώνουν κόσμο και να γενικά μας ενοχλούνε’. Δεδομένου και του κλίματος των ημερών (Ιράν, επίσκεψη Ράις στην Αθήνα, κλπ), δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς μαζί του. Στην Ελλάδα, δυστυχώς κατά την άποψή μου, έχει αναπτυχθεί ένας αφελής αντιαμερικανισμός, τον οποίο συμμερίζονται οι πάντες- από τον Χριστόδουλο και τον Καρατζαφέρη, μέχρι την Παπαρήγα. Ο αντιαμερικανισμός αυτός, εάν και δεν στερείται πλήρως λογικής βάσης, έχει μετατραπεί σε πιπίλα ώστε να μεταθέτουμε στον αγαπημένο μας αποδιοπομπαίο τράγο όλες τις ευθύνες για όλα τα δεινά που μας μαστίζουν. Έτσι επιδιδόμαστε σε μία αναμασημένη κριτική αποφεύγοντας την επίπονη διαδικασία της αυτοκριτικής.

Κατηγορούμε την Αμερική για τον ιμπεριαλισμό της. Ποιοι; εμείς οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι δεν αφήσαμε λαό για λαό που να μην υποδουλώσουμε μέχρι τα πέρατα της γης. Για ποιον να πρωτοπώ; για τον Αλέξανδρο; για τους Ρωμαίους; για τους Βυζαντινούς; για τους Γάλλους, τους Άγγλους ή τους Πορτογάλους; Για την Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών; για τη Μεγάλη Ιδέα; Ο ιμπεριαλισμός είναι γέννημα θρέμμα της Ευρώπης. Τον απέκτησε ως φυσικό επακόλουθο και η Αμερική, καθώς πρωταρχικό μέλημα κάθε εξουσίας είναι η αναπαραγωγή του εαυτού της. Γιατί λοιπόν να περιμένουμε από τους συμπαθείς Αμερικανούς να αποτελούν εξαίρεση, αφού και εμείς στη θέση τους τα ίδια θα κάναμε;
Κατηγορούμε τους Αμερικάνους για ‘πολιτιστική αποικιοκρατία’, ξεχνώντας ότι όλες οι αυτοκρατορίες χρησιμοποίησαν την ίδια τακτική, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά μόνο και μόνο εξαιτίας της ανάγκης τους να επικοινωνήσουν με τους υπηκόους τους και να τους κάνουν να συμμεριστούν τους εκάστοτε κανόνες του παιχνιδιού. Το παιχνίδι που παίζουμε αυτόν τον καιρό λέγεται ‘νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική δημοκρατία’. Παλιά παίζαμε τον ‘σατράπη και τον σκλάβο’, αργότερα τον ‘φεουδάρχη και τον κολίγο’, μετά τον ‘άρειο και τον εβραίο και ούτω καθεξής… Τουλάχιστον τώρα μπορούμε να διαδηλώσουμε ελεύθερα και να πούμε στ αφεντικό να πάει να γαμηθεί, παλιά θα μας έκοβαν το κεφάλι αν το κάναμε. Όχι πως αλλάζει τίποτα τώρα που του το λέμε, αλλά ούτε και τότε άλλαζε. Τουλάχιστον τώρα έχουμε το κεφάλι μας στέρεα συνδεδεμένο στο λαιμό μας πάντως. Κατηγορούμε επίσης την Αμερική για συντηρητισμό. Ποιοι; Εμείς, οι Ευρωπαίοι του Μπερλουσκόνι και του Λεπέν, του Χίτλερ και του Μουσολίνι, οι Έλληνες που ανεχτήκαμε τον Παπαδόπουλο (αντίσταση λίγοι έκαναν, μεταξύ μας τώρα…) και τον Μεταξά, τους Γκλύξμπουργκ και τον Παπάγο. Τολμάμε να μιλάμε για συντηρητισμό, εμείς οι Έλληνες με τα τρία εκατομμύρια υπογραφές στο ‘δημοψήφισμα του Χριστόδουλου, οι Έλληνες του Λιακόπουλου, του Ψωμιάδη και του Παπαθεμελή. Λέμε τους Αμερικάνους φασίστες, εμείς που διώξαμε τον Οδυσσέα Τσενάι επειδή δεν ήταν γαλανόλευκο-αίματος, ενώ οι Αμερικάνοι τον αγκάλιασαν και τώρα τον σπουδάζουν με υποτροφία. Φασίστες είναι οι Αμερικάνοι που έδωσαν στέγη στους κατατρεγμένους Εβραίους, ή εμείς οι Ευρωπαίοι που τους παραδώσαμε στις πυρές του Χίτλερ; Μιλάμε για διακρίσεις στην Αμερική, την κατεξοχήν χώρα των μεταναστών, εμείς που παρακαλούμε για ‘επιχειρήσεις σκούπα’, για να φύγει το ‘Αλβανικό μίασμα από την τιμημένη μας Ψωροκώσταινα. Λέμε τους Αμερικάνους βλάκες, αυτούς που έχουν τα καλύτερα πανεπιστήμια και αγκαλιάζουν όλους τους αξιόλογους επιστήμονες του κόσμου, δεξιούς και αριστερούς (από τον Αϊνστάιν μέχρι τον Μαρκούζε), ενώ η δική μας επιστημονική προσφορά στην παγκόσμια γνώση συνοψίζεται άριστα στην έκφραση ‘μία τρύπα στο νερό (Πόσα νόμπελ έχει πάρει η Ελλαδάρα στην επιστήμη; Όσα και η Παπούα-Νέα Γουινέα). Λέμε τους Αμερικάνους φονιάδες των λαών. Εντάξει, δεν έχουν σφάξει και λίγους. Δεν βλέπω όμως κανέναν- είτε αριστερό είτε δεξιό- να βγαίνει στους δρόμους να διαμαρτύρεται για τα εκατομμύρια θύματα του Στάλιν, των ερυθρών Χμέρ, του Μάο και της Πολιτιστικής Επανάστασης. Νιώθουμε άβολα να κράξουμε τους συντρόφους μας και είμαστε ευαίσθητοι απέναντι στο ΚΚΕ, μην τυχόν και μας πουν εθνικόφρονες. Η υποκρισία και ο στρουθοκαμηλισμός στα καλύτερά τους!
Ωραία, θα μου πει ο σκεπτόμενος αναγνώστης, και λοιπόν; Δεν πρέπει να βρίζω την Αμερική, επειδή όλοι ίδιοι είναι; Να την βρίσεις, απαντώ εγώ, έχοντας όμως επίγνωση δύο πολύ σημαντικών παραμέτρων: πρώτον, η Αμερική είναι μια φονική αυτοκρατορία, αλλά κάθε κοινωνία έχει τον ηγέτη που της αξίζει. Η Αμερική είναι μία συντηρητική, μιλιταριστική, νεοφιλελεύθερη και υπερκαταναλωτική κοινωνία. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Εμένα πάντως μου θυμίζει την Ελλάδα, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ταϊβάν, την Νότια Αφρική, την Ιαπωνία, την Αυστραλία, και όλες τις άλλες χώρες επί των οποίων κυριαρχεί. Αν θέλετε λοιπόν να φτύσετε στα μούτρα τους Αμερικάνους, μπορείτε κάλλιστα να γλιτώσετε τα τσιμπημένα αεροπορικά εισιτήρια, φτύνοντας στον καθρέφτη σας. Δεύτερον, το ότι διαβάζετε αυτό τον δικτυακό τόπο (website) οφείλεται εν πολλοίς στην Αμερική. Η Αμερική σας έδωσε το διαδίκτυο (internet), τον προσωπικό υπολογιστή (pc), και όποιο λειτουργικό σύστημα (operating system) και φυλλομετρητή (web browser) χρησιμοποιείτε. Το όνομα αυτής της ιστοσελίδας (domain name) το διαχειρίζεται μία εταιρεία που υπάγεται στο Αμερικανικό Yπουργείο Εμπορίου (ICANN- Internet Corporation for the Assignment of Names and Numbers). Εν ολίγοις, η Αμερική είναι πολύ πιο κοντινή μας απ ότι νομίζετε.