morfosi

Από τον Αντιφώντα τον Κόκκινο

Με αφορμή την αλλαγή Προέδρου στο ΣΥΡΙΖΑ παραθέτω κάποιες σκέψεις για την προεδρική θητεία του Αλέκου Αλαβάνου, η οποία κληροδότησε Αριστερά και Τσίπρα με πλουσιοπάροχα δώρα και τους επιτρέπει να ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον.
Ο Αλαβάνος ως Πρόεδρος, παρέλαβε ένα κόμμα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, παραμέρισε σκονισμένες ιδέες και νοοτροπίες, συγκρούστηκε με κομματικούς μηχανισμούς και επετηρίδα, εγκατέλειψε διλήμματα των ανανεωτικών περί κεντροαριστεράς προσδιορίζοντας έτσι τη θέση του Συνασπισμού στο πολιτικό σκηνικό και διαχωρίζοντάς τον από ΠΑ.ΣΟ.Κ. –Κ.Κ.Ε. Ανέπτυξε και άσκησε την πολιτική του πάνω στους εξής άξονες:

1. Κοινωνικό κράτος, 2. Δημόσιο, 3. Νεολαία – Παδεία, 4.Οικολογία,

5. Μετανάστες, 6. Πολιτικά Δικαιώματα

Επίσης, σε αντίθεση με προγενέστερους Προέδρους του Συνασπισμού δεν άσκησε αντιπολίτευση μονοδιάστατα μέσω του κοινοβουλευτικού ελέγχου, αλλά ακολούθησε και μια κινηματική-αγωνιστική λογική, η οποία μάλιστα είχε μεγάλη απήχηση, ιδιαίτερα σε νεαρές ηλικίες. Η επιλογή αυτή, ίσως και ελλείψει άλλης σοβαρής αντιπολίτευσης, προσέγγισε νεαρούς πολίτες, απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ και συσπείρωσε γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ ένα μεγάλο μέρος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αλλά και ανένταχτων.

Πιο συγκεκριμένα, την αλλαγή του σκηνικού για τον Συνασπισμό επέφερε κυρίως το εγχείρημα-στοίχημα της Ανοιχτής Πόλης, που έφερε στο προσκήνιο τον Αλέξη Τσίπρα και ανέδειξε την ανάγκη της κοινωνίας για ανανέωση στην πολιτική ζωή.

Με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στο ελληνικό κοινωνικό Φόρουμ και διοργανώνοντας το Φόρουμ της Αθήνας, κατάφερε να αφυπνίσει και να βγάλει στο δρόμο το μεγαλύτερο πλήθος διαδηλωτών των τελευταίων ετών. Πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί παράδειγμα για τα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, τα οποία τα τελευταία χρόνια έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους κινούμενα στα θολά νερά Κεντροαριστεράς και Σοσιαλδημοκρατίας και αναζητούν επειγόντως πυξίδα.

Επίσης, με τη σύγκρουση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κύριο εκφραστή ενός εναλλακτικού μοντέλου, από αυτό της Κυβέρνησης, για την δημόσια παιδεία, επετεύχθη η μέγιστη διείσδυση του ΣΥΡΙΖΑ σε νεολαία και φοιτητόκοσμο, ενώ βρίσκεται ακόμα στον αέρα η συνταγματική αναθεώρηση, η οποία και αποτελεί πυλώνα στην κυβερνητική πολιτική.

Ο χαρακτηρισμός του Πρωθυπουργού ως «Νονού» μεγιστοποίησε την προσβασιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ στα Μ.Μ.Ε., τα οποία μέχρι τότε δεν τον άφηναν να παίξει στην «παιδική τους χαρά».

Τέλος, άξια λόγου είναι και η εκλογή του Αλαβάνου στην «πράσινη» Κρήτη, η οποία αποτέλεσε ηχηρό ράπισμα στο μονοπωλιακό δίπολο Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ, αλλά και προειδοποίηση για τα χρόνια που έρχονται.

Ο Αλαβάνος μάλλον έθεσε ένα τέλος στην υπαρξιακή αγωνία της Αριστεράς, της έδωσε πνοή και όραμα για το μέλλον. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν και κατά πόσο ο Τσίπρας θα αποδειχθεί αντάξιος του ρόλου του και θα καταφέρει να εμπνεύσει περισσότερους πολίτες για τη δημιουργία ενός ενωμένου, εναλλακτικού, αριστερού, ριζοσπαστικού πόλου. Κλείνοντας, δεν ξέρω αν ο Αλέκος είναι η σπουδαιότερη προσωπικότητα που ανέδειξε η μεταπολιτευτική Αριστερά στην Ελλάδα, αλλά για εμένα είναι σίγουρα η ικανότερη.

Pueblo unido jamas sera vencido…