Του Αχελώου Τσιτσάνη
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου η 31η Μαρτίου αποτελούσε για εμένα μία πολύ αγχωτική ημέρα. Πάντα καθόμουνα σιωπηλός και σκεφτόμουνα. Προσπαθούσα να είμαι ήσυχος για να μην τραβήξω την προσοχή κανενός. Δεν άνοιγα την τηλεόραση, δεν διάβαζα εφημερίδες, δεν άκουγα ραδιόφωνο, δεν σήκωνα το τηλέφωνο. Ο λόγος προφανής. Φοβόμουν το αύριο. Δηλαδή, την πρωταπριλιά! Φοβόμουν τη φάρσα που θα μου στήσουν, το ψέμα που θα μου σερβίρουν και θα το …χάψω σαν μαλάκας. ΟΧΙ ΠΙΑ! Τώρα πια γνωρίζω ότι ζω σ’ ένα ψέμα και η Πρωταπριλιά μου φαίνεται όαση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


