morfosi

Του Θουκυδίδη Μπακάλη

Οι προσεκτικά επιλεγμένοι από εμάς τους ίδιους εκπρόσωποι της Ελληνικής Τηλε-Δημοκρατίας, δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώσουν την αγανάκτησή τους για την ακρίβεια. Τόση είναι η σπουδή τους για το ζήτημα, που στο τέλος θα μας κάνουν να ξεχάσουμε τους πενταψήφιους παχυλούς τους μισθούς και να ανοίξουμε λογαριασμό αλληλεγγύης στην Τράπεζα της Ελλάδος για τους αναξιοπαθούντες μεγαλο-δημοσιογράφους που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα από τότε που το γάλα ξεπέρασε τα 0,95€. Εντούτοις, ακόμη και οι εκπρόσωποι των δήθεν αντιπολιτευόμενων μέσων προσφέρουν – εσκεμμένα, ή όχι, δεν το γνωρίζω – έμμεση στήριξη στον μεγάλο ηγέτη Κωστάκη.

Αποδίδουν δηλαδή την ακρίβεια σε εξωγενείς παράγοντες, με περισπούδαστες αναλύσεις για το «ράλι των τιμών του πετρελαίου» (πόσο προβλέψιμη και μονότονη έχει καταντήσει η δημοσιογραφική διάλεκτος…). Η πλειοψηφία των εν λόγω «αναλύσεων» είναι βεβαίως σκέτες μπαρούφες. Συνήθως ακούμε ότι η εκτόξευση της τιμής του «μαύρου χρυσού» (άντε πάλι με τα δημοσιογραφικά κλισέ) οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αυξημένη ζήτηση από τις αναπτυσσόμενες χώρες (Κίνα, Ινδία). Συγγνώμη κιόλας, αλλά η τιμή του πετρελαίου έχει διπλασιαστεί μέσα σε ένα μόλις χρόνο. Τι συνέβη δηλαδή, από το περυσινό καλοκαίρι τους τη βάρεσε έτσι ξαφνικά στην Κίνα και αντί για νερό, πίνουν πετρέλαιο, τρώνε χρυσό (του οποίου η τιμή επίσης έχει εκτοξευθεί) και χέζουν δολάρια (το οποίο δολάριο έχει πλέον καταντήσει κωλόχαρτο); Αυξημένη ζήτηση από την Ασία παρατηρείται εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία, τώρα το πήραν χαμπάρι οι φωστήρες οικονομολόγοι μας;

Επιτέλους, όλοι γνωρίζουμε ότι το πετρέλαιο είναι χρηματιστηριακό αγαθό και όπως όλα τα αγαθά που μπαίνουν στον μαγικό κόσμο της Wall Street, φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν (όπερ σημαίνει ότι φουσκώνουν οι τσέπες των καρχαριών και ξεφουσκώνουν οι τσέπες όσων βλακωδώς επενδύουν σε προϊόντα των οποίων η τιμή είναι εξωφρενική). Στο μεγάλο πάρτι με τη φούσκα της τιμής του πετρελαίου πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, χρηματιστές, sovereign funds, funds of funds, ασφαλιστικά ταμεία (που επενδύουν τις αποταμιεύσεις των ασφαλισμένων και θα τις χάσουν μόλις σκάσει η φούσκα), υπεράκτιες επενδυτικές εταιρείες, τράπεζες, και πολλοί άλλοι. Γενικώς, όπως έγινε και το 1999 στη μικρή μας Ψωροκώσταινα, το χρήμα που ρέει θα συγκεντρωθεί οσονούπω στα χέρια όσων γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι το καράβι βουλιάζει και προλάβουν να πηδήξουν.

Εν πάση περιπτώσει όμως, ακόμη και αν δεχθούμε ότι το πετρέλαιο έχει πράγματι επηρεάσει αρνητικά τις τιμές των προϊόντων, ας μην ξεχνάμε ένα πράγμα: η Ελλάδα έχει μία από τις χαμηλότερες τιμές στα καύσιμα σε όλη την Ευρώπη, το φθηνότερο ίσως ρεύμα στην Ευρώπη, μεροκάματα και μισθούς πείνας. Ωστόσο, οι επιχειρηματίες προσπαθούν να μας πείσουν ότι το κόστος παραγωγής είναι δυσβάσταχτο και για αυτόν ακριβώς το λόγο ανεβάζουν τις τιμές. Δηλαδή, ποιον προσπαθούν να πείσουν ότι το κόστος παραγωγής στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Γαλλίας και για αυτό τα βασικά αγαθά (π.χ. τρόφιμα) κοστίζουν πιο ακριβά εδώ απ’ ότι εκεί; Εγώ πάντως δεν πείθομαι, ούτε και κανείς άλλος εχέφρων άνθρωπος. Πείθονται όμως, ή μας δουλεύουν ότι τάχα πείθονται, οι κ.κ. Φώλιας και Καραμανλής. Και καλά ο πρώτος, έχει το ακαταλόγιστο. Ο δεύτερος όμως είναι και πρωθυπουργός υποτίθεται. Αλλά τι περιμένεις, ο Στέλιος Κούλογλου, τον οποίο έχουμε κατακρίνει πολλάκις εδώ στη morfosi, έθεσε το ζήτημα «Καραμανλής» στις πραγματικές του διαστάσεις, σε πρόσφατο άρθρο-καταπέλτη του στη Lifo. Σας το μεταφέρω:

Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξακολουθεί να είναι δημοφιλής επειδή αποτελεί την ενσάρκωση του μέσου Έλληνα – και μάλιστα δημοσίου υπαλλήλου. Τη δουλειά τη βρήκε από τον θείο. Είναι φανερό ότι δεν τρελαίνεται με το αντικείμενο της εργασίας του, αλλά κατά βάθος ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Το ωράριο είναι απαραβίαστο. Ύστερα αποσύρεται στη Ραφήνα και δεν θέλει να τον ενοχλεί κανένας, έστω κι αν καίγεται η μισή χώρα. Από βαρεμάρα οι δημόσιες εμφανίσεις έχουν περιορισθεί στις εντελώς απαραίτητες, αλλά για ένα ποτηράκι κρασί μοιάζει πάντα διαθέσιμος. Ακόμη και με το τσιγάρο, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται όπως πολλοί Έλληνες στη δουλειά που καπνίζουν -σχεδόν- στη ζούλα: συνομιλητές του μου είπαν ότι χρησιμοποιεί ένα τασάκι το οποίο μισοκρύβει στο ανοιγμένο συρτάρι του γραφείου του στο Μέγαρο Μαξίμου, μιας και τελευταίως δεν είναι πολιτικά ορθό να καπνίζεις μπροστά στους επισκέπτες. Στον κ. Καραμανλή βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς εξακολουθεί να θεωρείται «καταλληλότερος πρωθυπουργός» ενώ η χώρα καταρρέει.