morfosi

του Ευθυμίου Μπανάνα

Επεκτάθηκε επιτέλους και στην επαρχία του Δυτικού Κόσμου η Αγία Εκκλησία της Pop. Μετά από πρόσκληση φίλων, προσήλθα για το δέον προσκύνημα στα εγκαίνια, ευελπιστώντας να απαλύνω το – γνωστό σε όλους μας – πένθος της Κυριακής. Το σκηνικό, υποβλητικό όπως αρμόζει στην περίσταση, είχε στηθεί στην αρχιτεκτονική επιτομή του νεοελληνικού μεγαλοϊδεατισμού. Στην παράσταση χοροστάτησε κάποιος εκνευριστικός φιλόμπουρδος από την άλλη όχθη, με παπαδοπαίδια δύο προσήλυτους post-έφηβους από τα μέρη μας. Επίτιμοι προσκεκλημένοι ήταν εκπρόσωποι του κινήματος από τις τέσσερις γωνιές της γηραιάς ηπείρου, αλλά και συγκροτήματα εγνωσμένου κύρους, προς τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού. Προσέλευση ικανοποιητική, καιρός αίθριος, ορατότητα εξαιρετική, παρά την απόσταση από το Ιερό.

Η βραδιά δεν άρχισε καλά όμως. Με το που έκατσα στο κομμάτι μάρμαρο που μου αναλογούσε και έκανα να ανάψω, η διπλανή δεσποινίς αποφάσισε να μου κάνει μάθημα Greek History X, καταλήγοντας: «ε, όχι και τσιγάρο σε αυτόν το χώρο, ΕΛΕΟΣ!». Εάν επρόκειτο για εχέφρονα άνθρωπο, θα έκανα τον κόπο να της εξηγήσω ότι «όπως βλέπετε, έχω ειδικό για την περίσταση σταχτοδοχείο-κουτάκι Mythos, ώστε να μην πληγώσω τον χώρο όπου αναγεννήθηκε από τη στάχτη του το Αθάνατο αρχαίο πνεύμα, ενώ η συναυλία είναι ανοικτή, γεγονός που συνεπάγεται ότι ο καπνός που βγαίνει από τα κατάμαυρα εδώ και χρόνια σωθικά μου δεν θα σας ενοχλεί». Εντούτοις, συνυπολογίζοντας την – ορατή δια γυμνού οφθαλμού – πολυετή έλλειψη σεξουαλικών επαφών που την βασάνιζε, έδωσα τόπο στην οργή και συνέχισα να εισπνέω πίσσα, χημικά και νικοτίνη, αναλογιζόμενος από τη μία τις αρετές του καπνού που με τόση μαεστρία περιγράφει ο Σκηνοθέτης στην αυτοβιογραφία του και από την άλλη τον υγειονομικό φασισμό της υποχόνδριας διπλανής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »