Πέθανε το παιδί τελικά και νιώθω ότι αν κάτσω να σκεφτώ για πάνω από 15 δευτερόλεπτά το καθεαυτό γεγονός, ο εγκέφαλος αυτός θα αυτοκαταστραφεί.
Το δωμάτιό μου και το σπίτι μου είναι η δική μου φυλακή και ο θάνατος αυτού του παιδιού μου θύμισε ότι αυτό που ζητάμε όλοι είναι εκεί έξω.
Δεν έχει σχέση με τους αγώνες, δεν έχει σχέση με τις διεκδικήσεις και την πολιτική συνείδηση. Είναι η ανάγκη να βρω τους φίλους μου, η ανάγκη να ανακαλύψω ξανά τον εαυτό μου, τον αέρα και τη σκόνη του δρόμου.
Η ανάγκη της ελευθερίας να χτυπάω τα κουδούνια στις 10 το βράδυ, να πετάω τη γόπα μου στο δρόμο, να κλωτσάω κουτάκια κοκα κόλας με θόρυβο, να βρίζω δυνατά και να γελάω και στο τέλος να γυρνάω σπίτι μου ζωντανή.
Μια ζωή χάθηκε άδικα και το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται με αμείωτο κέφι, όπως και η μικροαστική ζωούλα μας…
Ο Κακλαμάνης ετοιμάζει καινούριο δέντρο, οι ζημιές στα μαγαζιά αποκαθίστανται, εμείς βάλαμε πάλι τα κεφάλια μέσα και ο Μίλτος ο νταλικέρης έφτιαξε μπλογκ. Ασχετο, αλλά εμάς μας αρέσει και τον στηρίζουμε! Μπείτε και διαβάστε: http://dalikeris1.blogspot.com/
Ολοι εμείς που φτιάξαμε τη morfosi είχαμε σαν στόχο να κάνουμε τον χαβαλέ μας μέσα από αυτό το blog. Να γράφουμε τις σκέψεις μας και να σατιρίζουμε την καθημερινότητά μας. Να καταγράφουμε όλα όσα συζητάμε πίνωντας μπύρες και διασκεδάζοντας. Οι σελίδες μας συντάσσονται χωρίς ιδιαίτερο λόγο και απλώς φιλοδοξούν να ρίξουν άπλετο φως ψέματος σ’ ένα κόσμο κατακλυσμένο από το σκοτάδι της αλήθειας. Η δολοφονία ενός μικρού παιδιού, ωστόσο, δεν σηκώνει αστεία. Δεν έχουμε, όμως και το δικαίωμα να σωπάσουμε…
Είμαστε αηδιασμένοι, αγανακτισμένοι, συγκινημένοι και πολύ στενοχωρημένοι. Προσδοκούμε στην παραδειγματική τιμωρία των δολοφόνων αστυνομικών. Ως πότε θα σκοτώνουν και θα μένουν έξω από τη φυλακή όσοι φορούν στολή; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »