morfosi

από την GothQueenPythia

Ο ανθρώπινος οργανισμός (όπως και ο ποντικίσιος, ο πιθηκίσιος και γενικά, ο θηλαστκίσιος) είναι πολύ σοφά εφοδιασμένος με τους υποδοχείς οπιοειδών.  Τα οπιοειδή είναι χημικές ενώσεις φυσικές (μορφίνη), συνθετικές/ημισυνθετικές (ηρωίνη, κωδεΐνη) και ενδογενείς (ενδορφίνες, δυνορφίνες, εγκεφαλίνες, ενδομορφίνες και νοσισεπίνες).

Ο υποδοχέας των οπιοειδών είναι, ας πούμε, φυσικά προγραμματισμένος να γεμίζει απαλά από τα ενδογενή οπιοειδή και με αυτό τον τρόπο να μας προσφέρει λεπτεπίλεπτες συγκινήσεις και ένα αίσθημα πληρότητας.  Οποιαδήποτε άλλη κακομεταχείρησή του έχει σαν αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζεται δυσανάλογα η δράση του.  Αυτό καταλήγει, αρχικά, σε επιθυμητά αποτελέσματα τύπου μαστούρας και τελικά, σε καταστροφή της λειτουργικής ικανότητας του υποδοχέα, το γνωστό σε όλους μας κάψιμο.  Κακό.

Θέλω, λοιπόν, να σκεφτείτε και πάλι εμένα, στο ίδιο κρεβάτι… ή την Hertzigova…  Σας πάω, τώρα, κι ένα βήμα παρακάτω: σκεφτείτε ότι κάνουμε σεξ και εγώ είμαι ένα πολύ ευλύγιστο γκομενάκι, ή τελοσπάντων με αγαπάτε πάρα πολύ και δεν θέλετε να με δυσαρεστήσετε, οπότε αναγκάζεστε να μετατρέψετε την πράξη του έρωτα σε γυμναστικές επιδείξεις, γεγονός πολύ κουραστικό.

Και σας ερωτώ: ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ?

Θα μου πείτε ότι είναι ο πόθος, η λαγνεία, το κακό το κόλλημα, η απληστία της ανθρώπινης φύσης, η επιθυμία να ξεμπερδέυετε και να πέσετε για ύπνο, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το άγχος να κάνετε το παιδί του έρωτα, κλπ.

Ναι, μπορεί να είναι ένα από αυτά ή και όλα μαζί.  Αλλά σίγουρα, μαζί με όλα αυτά είναι και οι ενδορφίνες!

Οι ενδορφίνες εκκρίνονται από τον εγκέφαλο κατά τη σωματική κόπωση, τη διέγερση, την κατανάλωση φαγητού και τον οργασμό.  Money-money, έχουμε συλλέξει 4 πολύ ωραίες ασχολίες που μας κάνουν καλό, δηλαδή τη γυμναστική, το σεξ, το φαΐ και το σεξ.  Προσωπικά έχω τις αντιρρήσεις μου για τη γυμναστική γι΄αυτό και άλλωστε αποτελώ το νωθρό παράδειγμα ανάμεσα σε έναν πολύ γραμμωμένο κόσμο.  Οι ενδορφίνες εκκρίνονται επίσης και μετά από έντονα ερεθίσματα πόνου.

Αυτό που πρακτικά μας προσφέρουν είναι ένα φυσικό high καθώς και μια αντοχή απέναντι σε πράγματα τα οποία στο ανθρώπινο συνειδητό είναι καταχωρημένα ως “κακά”, όπως ο πόνος.  Και όχι μόνο αυτό, η αντοχή αυτή αποκτά έναν μαζοχιστικό χαρακτήρα καθώς με την έκκριση των ενδορφινών εντείνεται τα αίσθημα του Σούπερμαν που κρύβεται μέσα μας, κατά συνέπεια αυξάνεται η προσπάθεια και ο πόνος, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η έκκριση των ενδορφινών, κοκ.  Είναι ο φαύλος κύκλος του πόνου και της ηδονής.  Να προσέχετε τους τραυματισμούς.

Περίπου το ίδιο συμβαίνει και κάθε φορά που ανοίγετε το ψυγείο ή κάθε φορά που απολαμβάνετε ένα ουζάκι με τους φίλους σας (με μεζέ πάντα).  Η καλή παρέα είναι πάντα μια φυσική πηγή ευφορίας, αλλά αυτό δεν είναι πάντα αρκετό.  Το φαγητάκι και οι ευεργετικές του ιδιότητες όπως το να προκαλεί την έκκριση των οπιοειδών, βοηθά στο να εκτιμήσουμε το όμορφο σκηνικό της ζωής μας και τους ανθρώπους που διαλέξαμε να έχουμε κοντά μας.  Οι ενδορφίνες μας βοηθούν να δούμε το μέλλον με αισιοδοξία και να πειστούμε, έστω και παροδικά, ότι όλα θα πάνε καλά όσο το ούζο και η σαρδέλλα ρέουν άφθονα και γελάμε με τους φίλους μας.

Κάθε φορά, λοιπόν, που τελειώνετε μια συνεδρία πετυχημένου σεξ και ανάβετε το τσιγαράκι και νιώθετε το λιγότερο Holmes, τραβηξτε μια τζούρα, κοιτάξτε δίπλα σας, και σκεφτείτε ότι η άξια παρτεναίρ σας δεν ταξιδεύει στα χλιαρά μονοπάτια της τρυφερότητας, αλλά και εκείνη με τη σειρά της νιώθει το λιγότερο μια ικανότατη μάνα του λόχου.

Και γι’ αυτό σας λέω, μην ακούτε τους διάφορους καλοθελητές που θέλουν να σας πείσουν ότι στεκόμαστε σε αντίθετα στρατόπεδα εξφενδονίζοντας σουτιέν και σώβρακα εκατέρωθεν.  Η απόλαυση μέχρι ένα σημείο είναι θέμα χημείας και αυτή είναι η κοινή για όλα τα φύλα.  Μπορεί οι γυναίκες να έχουν περισσότερες λέξεις να την περιγράψουν, μπορεί οι άντρες να την αγνοούν σαν κάτι δεδομένο και να ντρέπονται, μπορεί μερικοί άνθρωποι να είναι πιο ευαίσθητοι σε αυτή και να τους παίρνουν τα κλάμματα, κάποιοι άλλοι την απαρνιούνται και καταπονούν τον εαυτό τους (αν και αυτό συμφωνα με τη θεωρία που σας ανέπτυξα πριν καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα ευφορίας).

Το αποτέλεσμα είναι ότι η απόλαυση έχει τη δική της ταυτότητα: δεν είναι ακριβώς συναίσθημα, δεν είναι ακριβώς ένστικτο.  Έτσι όπως το βλέπω εγώ, είναι το πανηγύρι του σώματός μας, ένα υπέροχο χημικό αντανακλαστικό ένα ελεύθερο λογισμικό που μας επιτρέπει να ζούμε καλύτερα και πιο μιστερλαβερμάνικα.