morfosi

Ένα σωρό όμορφες εικόνες που με συντροφεύουν από την εποχή που ήμουν μικρή, μοιάζουν ανίκανες να νικήσουν την απαισιοδοξία που με κυριεύει όταν σκέφτομαι τη μέρα του θανάτου μου και το πόσο μάταια ήταν όλα. Υποτίθεται ότι πρέπει να υπάρχει ένα νόημα μέσα σε όλα αυτά, υποτίθεται ότι υπάρχουν σύντροφοι σε αυτό το μοναχικό ταξίδι, γραμμές που διασταυρώνονται και διαπλέκονται, υποτίθεται ότι υπάρχει αγάπη, και όταν γυρνάω τα μάτια προς τα μέσα μου, βλέπω εγωισμό και ματαιοδοξία και μια χαρακτηριστική ανικανότητα να δω τη δύναμη της ζωής. Να πάρω δύναμη από την ίδια τη ζωή.
Οι φίλοι μου με βρίσκουν κυνική και ισοπεδωτική και είναι πολύ δύσκολο να τους εξηγήσω πόσο πολύ προσπαθώ να φυλάξω την ποίηση μέσα μου, που ο χρόνος την πνίγει όπως η θάλασσα σβήνει της πατημασιές στην άμμο. Είναι πολύ δύσκολο, είναι οδυνηρό στο σώμα και την ψυχή να διατηρήσω μέσα μου την ομορφιά και την ποίηση που τόσο απλόχερα σου δίνει η άγνοια στα πρώτα βήματα της ζωής σου. Νιώθω ότι πρέπει να απολογούμαι για τον εαυτό μου κι τις επιλογές μου, ότι πρέπει να αναγνωρίσω τα σημεία που παρέκκλινα και κατέληξα εδώ που τώρα είμαι, οι μέρες αυτές με κάνουν να νιώθω σαν ένα τσουβάλι, ένα αχάριστο τσουβάλι με προβλήματα.
Κάθε πότε, βουτάω σε έναν βούρκο όπου τίποτα δεν είναι αρκετό, μου λείπει η πίστη και εκεί νιώθω άνετα, εκεί όπου τίποτα δεν είναι αρκετά καλό, αρκετά πλούσιο, αρκετά αρκετό, εκεί όπου η διάνοιά μου συνεχώς χωλαίνει και αυτό μου δίνει έναν λόγο να υπάρχω. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας υπάρχει ένα σημείο όπου όλοι μπορούμε να κάτσουμε πίσω αναπαυτικά και να απολαύσουμε τους καρπούς της δουλειάς μας, όποια και αν είναι αυτή. Να αισθανθούμε περήφανοι για τα πράγματα που έχουμε καταφέρει ή απλά να απολαύσουμε αυτά που μας παρέχονται.
Η ικανοποίηση όμως, είναι μεγάλη πουτάνα και η ανθρώπινη φύση είναι ο νταβατζής της και εγώ νιώθω ότι τιμωρούμαι, τιμωρούμαι που δεν αναπαύομαι και δεν σταματώ αυτό το κυνηγητό. Και το ξέρω ότι ποτέ δεν θα σταματήσω και αυτό είναι μερικές φορές πολύ θλιβερό. Κατά καιρούς, διάφοροι άνθρωποι έχουν σταματήσει μαζί μου και αυτό έχει κάνει την πορεία της ζωής μου πιο υποφερτή, σχεδόν ευχάριστη. Μετά απομακρυνόμαστε και η μνήμη φθίνει και εγώ πέφτω πάλι στο βούρκο και προσπαθώ να τρέξω.
Κατά βάθος χαίρομαι που περνάμε δύσκολες εποχές. Είναι σαν παρατεταμένη εφηβεία με παραγωγικές αυτοκτονικές τάσεις, αισθήματα που θα τα είχαμε όλοι μας ξεχάσει αν όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Είναι η επαφή με την ανθρωπιά μέσα μας. Το μόνο που λείπει είναι η ποιήση.