morfosi

Η Γιάννα το πήρε απόφαση και το διέλυσε το μαγαζί. Χωρίς προειδοποίηση. Ετσι, ξαφνικά και αδίστακτα την Δευτέρα (22/6) το πρωί έβγαλε την ανακοίνωσή της. Λυπούμαστε, αλλά δεν βγαίνουμε, είναι το… ζουμί της ανακοίνωσης, η οποία κλείνει με ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους εργάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό το ευχαριστώ πρέπει να εξόργισε τους περίπου 500 ανθρώπους που θα μείνουν χωρίς δουλειά.

Στα δικά μας αυτιά τουλάχιστον ήχησε άσχημα. Γιατί, με εξαίρεση αυτή τη λέξη, όλο το υπόλοιπο κείμενο ήταν στημένο έτσι ώστε να μας κάνει να λυπηθούμε τα κακόμοιρα τα αφεντικά που εργάστηκαν με τόσο κόπο και έχασαν τόσα πολλά χρήματα, που μπορεί τα τρισέγγονά τους να μην έχουν αρκετά χρήματα για να ζήσουν όλη τους τη ζωή χωρίς να δουλέψουν ούτε μια μέρα.

Ο,τι κι αν πούμε είναι λίγο. Δυστυχώς το “morfosi.net” δεν έχει άλλους τρόπους να βοηθήσει… To μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να δηλώσουμε τη στήριξή μας στους εργαζομένους στον “Ελεύθερο Τύπο” και στο “City”. Ξέρουμε πως είναι πολύ λίγο…

Οσοι δεν το γνωρίζετε, πάντως, τα μικρόφωνα του City99.5 έχουν μείνει ανοιχτά. Κάντε κλικ εδώ και θα ακούσετε το πρόγραμμά τους…

Για όσους δεν το έμαθαν οι Ευρωεκλογές έγιναν. Μπορεί πολλοί από εσάς να μην το πήρατε χαμπάρι, αλλά ναι! Η Ελλάδα ψήφισε. Τα αποτελέσματα μπορείτε να τα βρείτε εδώ, για να μην σας κουράζουμε με αναλύσεις… Κατά κοινή ομολογία, πάντως, ο μεγάλος κερδισμένος της εκλογικής αναμέτρησης ήταν η αποχή. Περίπου οι μισοί έλληνες αποφάσισαν να μην πάνε να ψηφίσουν. Ζέστη είχε, άλλωστε και ο καιρός ήταν ό,τι πρέπει για μπανάκι. Τη Δευτέρα (8/6) ήταν η αργία του Αγίου Πνεύματος κι έτσι, οι ψηφοφόροι έκαναν φτερά. Ελιωσε το κορμάκι τους στις παραλίες.

Ως φιλόδοξοι καρεκλοκένταυροι που είμαστε όλοι εμείς στο “morfosi.net” αποφασίσαμε να εκμεταλλευθούμε το κενό που υπάρχει στο πολιτικό μας σύστημα και είμαστε έτοιμοι να ιδρύσουμε το νέο μας κόμμα. Το όνομα αυτού: “Π.ΑΡΑΛΙ.Α”. Που σημαίνει: “Παραλία Αραλίκι και Αδιαφορία”.

Οσοι ενδιαφέρεστε κάντε ένα σχόλιο και ρίξτε τις ιδέες σας… Επικοινωνήστε μαζί μας, αν θέλετε να συμμετάσχετε σε αυτό το νέο εγχείρημα. Κι αν έχετε καμία καλύτερη έμπνευση για τα αρχικά του κόμματός μας παρακαλούμε μοιραστείτε τη μαζί μας…

από την GothQueenPythia

Λένε, ρε παιδί μου, ότι οι επιλογές που κάνουμε μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή.  Είναι, άρα, μια σκιά που όλο και χοντραίνει μέχρι που μας καταπίνει και τότε γινόμαστε κύριοι των επιλογών μας και έτσι με τρόπο τόσο ηλίθιο, μπαίνουμε για τα καλά στο χορό της ωριμότητας.

Δεν έχω απολύτως κανένα αντίλογο σε αυτό.  Είμαι φύσει παραδόπιστη και κάπως δυσκίνητη για να αγνοήσω του κόσμου τη σοφία.

Η απορία μου είναι η εξής: σε ποιο σημείο της ζωής μας ξεκινάμε να χορεύουμε το παιχνίδι των επιλογών?  Μέχρι πρότινος πίστευα ότι η δυνατότητα επιλογής είναι ένα χάρισμα ουσιαστικά, που πηγάζει από την αυξανόμενη εμπειρία και την αντίληψη.  Επιλογή, εμπειρία και αντίληψη είναι λέξεις και έννοιες που αρμόζουν φυσικά σε έναν ενήλικα, ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.  Και βρίσκω πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν το ίδιο περίπου.

Και όμως.  Όσο τα χρόνια προχωράνε και η αντίληψη μου αντρώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, βλέπω -και αυτό επιβεβαιώνεται από την ίδια μου τη ζωή- ότι οι σημαντικότερες και ουσιαστικότερες και καθοριστικότερες και συγκλονιστικότερες επιλογές που έκανα ποτέ στη ζωή μου συνέβησαν μεταξύ της ηλικίας 7-15.

Σκατά.

Άρα αυτό σημαίνει ότι η αντίληψή μου διαμορφώθηκε και, μέσες άκρες, καταστάλαξε όσο εγώ ήμουν παιδί?  Γουατδεφακ?!

Βοηθά πάρα πολύ η μεταφυσική ματιά από την άποψη ότι δίνονται λύσεις καρμικού περιεχομένου και κενές επιχειρημάτων για κάποια πράγματα.  Είναι πολύ παρηγορητικό μερικές φορές να αφήνεις την ζωή σου, και ακόμα πιο παρηγορητικό να ακουμπάς το παρελθόν σου, πάνω σε συναισθηματικές και μερικές φορές θρησκόληπτες τραμπάλες.  Είναι πολύ ξεκούραστο.

Και, φυσικά, αν γυρίσω τον καθρέφτη ανάποδα, βλέπω τον ρομαντισμό να ξεπηδά μέσα από τη μεταφυσική.  Τουλάχιστον, μια τέτοια αντιμετώπιση είναι πολύ γυναικεία και αυτό αποτελεί ένα πολύ ωραίο καμουφλάζ για τη σύγχυση και την ανικανότητά μου να προσφέρω επιχειρήματα.

Αλλά από την άλλη, τι επιχειρήματα να χρειάζονται για να σου πω απλά ότι στο ψηφοδέλτιο της καρδιάς μου εσύ ήσουν πάντα επικρατείας?