morfosi

από την GothQueenPythia

Λένε, ρε παιδί μου, ότι οι επιλογές που κάνουμε μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή.  Είναι, άρα, μια σκιά που όλο και χοντραίνει μέχρι που μας καταπίνει και τότε γινόμαστε κύριοι των επιλογών μας και έτσι με τρόπο τόσο ηλίθιο, μπαίνουμε για τα καλά στο χορό της ωριμότητας.

Δεν έχω απολύτως κανένα αντίλογο σε αυτό.  Είμαι φύσει παραδόπιστη και κάπως δυσκίνητη για να αγνοήσω του κόσμου τη σοφία.

Η απορία μου είναι η εξής: σε ποιο σημείο της ζωής μας ξεκινάμε να χορεύουμε το παιχνίδι των επιλογών?  Μέχρι πρότινος πίστευα ότι η δυνατότητα επιλογής είναι ένα χάρισμα ουσιαστικά, που πηγάζει από την αυξανόμενη εμπειρία και την αντίληψη.  Επιλογή, εμπειρία και αντίληψη είναι λέξεις και έννοιες που αρμόζουν φυσικά σε έναν ενήλικα, ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.  Και βρίσκω πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν το ίδιο περίπου.

Και όμως.  Όσο τα χρόνια προχωράνε και η αντίληψη μου αντρώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, βλέπω -και αυτό επιβεβαιώνεται από την ίδια μου τη ζωή- ότι οι σημαντικότερες και ουσιαστικότερες και καθοριστικότερες και συγκλονιστικότερες επιλογές που έκανα ποτέ στη ζωή μου συνέβησαν μεταξύ της ηλικίας 7-15.

Σκατά.

Άρα αυτό σημαίνει ότι η αντίληψή μου διαμορφώθηκε και, μέσες άκρες, καταστάλαξε όσο εγώ ήμουν παιδί?  Γουατδεφακ?!

Βοηθά πάρα πολύ η μεταφυσική ματιά από την άποψη ότι δίνονται λύσεις καρμικού περιεχομένου και κενές επιχειρημάτων για κάποια πράγματα.  Είναι πολύ παρηγορητικό μερικές φορές να αφήνεις την ζωή σου, και ακόμα πιο παρηγορητικό να ακουμπάς το παρελθόν σου, πάνω σε συναισθηματικές και μερικές φορές θρησκόληπτες τραμπάλες.  Είναι πολύ ξεκούραστο.

Και, φυσικά, αν γυρίσω τον καθρέφτη ανάποδα, βλέπω τον ρομαντισμό να ξεπηδά μέσα από τη μεταφυσική.  Τουλάχιστον, μια τέτοια αντιμετώπιση είναι πολύ γυναικεία και αυτό αποτελεί ένα πολύ ωραίο καμουφλάζ για τη σύγχυση και την ανικανότητά μου να προσφέρω επιχειρήματα.

Αλλά από την άλλη, τι επιχειρήματα να χρειάζονται για να σου πω απλά ότι στο ψηφοδέλτιο της καρδιάς μου εσύ ήσουν πάντα επικρατείας?