morfosi

από την GothQueenPythia

Αναζητώντας προσλαμβάνουσες από το προεφηβικό μου παρελθόν, με χαρά διαπίστωσα ότι μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που δεν απαιτούσε δείγμα τριχών και επιθηλιακών κυττάρων από τους φίλους μου. Τότε, η παιδική χαρά ήταν ένας τόπος χώματος και αίματος από παιδικά γόνατα. Τα μίζερα γκάλοπ που κάνω μεταξύ των γνωστών μου, καταδεικνύουν καταφανώς ότι πλέον η παιδική χαρά είναι ένας τόπος βακτηρίων και τόνων σταφυλόκοκκου. Ποιο είναι το αόρατο χέρι που εμποδίζει όλες τις Ελληνιδούλες μητερούλες από το να αμολήσουν τα βλαστάρια τους στον κόσμο της ανεμελιάς;

Είναι τραγικό, αλλά όσο η σύγχρονη επιστήμη προσπαθεί να πείσει ότι η γενετική πληροφορία είναι γλώσσα πανανθρώπινη, πάμφυτη, πανζωική και μπορώ να πω, πανβακτηριδιακή, τόσο η κοινή γνώμη ανασύρει από τα τρίσβαθα το αντανακλαστικό της ανασφάλειας. Το ενδεχόμενο να ομοιάζει το ανθρώπινο γενετικό υλικό κατά ένα τεράστιο ποσοστό με αυτό της αρχαίας και σεβάσμιας αμοιβάδας, μπορεί να μην προκαλεί αποτροπιασμό. Ωστόσο, κύματα αηδιας διαπάερασαν πολλά κορμιά όταν στις ειδήσεις των 8 ανακοινώθηκε ότι το γονιδίωμα των ανθρώπων μοιάζει να είναι σχεδόν παρόμοιο με αυτό των βδελυρών γουρουνιών. Αυτών που κυλιούνται στις λάσπες.

Μπορώ πολύ εύκολα να κατανοήσω γιατί κανείς δεν επιθυμεί να βάλει το παιδί του να πλατσουρίσει σε μια πισίνα με μικρόβια ακόμα και αν ξέρει ότι κατά κάποιο τρόπο είμαστε κάτι σαν αδέρφια. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη ωστόσο, αν μπορώ να καταλάβω το ότι όλο και περισσότεροι γονείς αρνούνται να πάνε τα παιδιά τους στις παιδικές χαρές με τη δικαιολογία της ύπαρξης φονικού χώματος. Χαλικιού – δολοφόνου. Μολυσματικής γύρης. Κάτω από τη διακριτική ικανότητα του ματιού μας παρελαύνει ένας κόσμος ανεξερεύνητος, άγνωστος και απειλητικός. Μια φυλή που αντιμετωπίζει τη βλεφαρίδα μας σαν ολόκληρη ήπειρο και πολλαπλασιάζεται σε χρόνους απειροελάχιστους. Και αρχίζει η μάχη: ή αυτοί, ή εμείς.

Στη μάχη αυτή όλα ισοπεδώνονται. Μέσα στη γενικότερη ανακατωσούρα, η άγνοια αντικαθίσταται απ΄την ανασφάλεια. Η ανασφάλεια από την προκατάληψη. Η προκατάληψη από τον φόβο. Και τελικά, ο φόβος γίνεται ένστικτο και το ένστικτο έχει τη μυρωδιά πρωτόζωου. Και ο επίλογος λέει ότι και οι άνθρωποι είναι ζώα, πιο ζώα από ποτέ αρά δεν μπορεί παρά να έχουν δίκιο αυτοί που έλιωσαν εκατοντάδες γάντια στην προσπάθειά τους να σε πείσουν ότι όλα είναι περισσότερο όμοια από όσο φανταζόμαστε. Κι όμως, πότε άλλοτε οι πωλήσεις σε αντισηπτικά μαντηλάκια δεν υπήρξαν τόσο εντυπωσιακές.

Τη μέχρι πρότινος ανεκτική και συνειδητα βρωμερή παιδική χαρά, όπου όλα συμβιώναν αρμονικά υπό τη σκέπη της αφέλειας, διαδέχτηκε ένα πεδίο μάχης όπου βασιλέυει η στρεβλωμένη γνώση και ο φόβος για τη διαφορετικότητα. Ο χρόνος πια μετράει μόνο στα δικά μας τα ρολόγια και τα στρατόπεδα χαράσσονται με την ανθρώπινη κιμωλία της δίποδης παντοδυναμίας. Στην πραγματικότητα, όλα γίνονται για την ιδιοκτησία και την κυριαρχία. Αυτό που δεν κατανοούμε θα ήταν πολύ φρόνιμο να το υποτάξουμε. Και φυσικά, ο μόνος δρόμος για την υποταγή είναι ο πόλεμος. Και έτσι κάποιος είπε να στρωθούν στις παιδικές χαρές συνθετικοί χλοοτάπητες και ταρτάν.

Είναι σοκαριστικός ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το ανθρώπινο μυαλό. Όσο σκαλίζω εικόνες από το παρόν, συνειδητοποιώ ότι οι μόνοι που πραγματικά απολαμβάνουν αυτές τις χιλιοσκονισμένες και αλλεργιογόνες παιδικές χαρές είναι οι μετανάστες και τα αεικίνητα πιτσιρίκια τους. Μερικά τυχερά αυτόχθονα νήπια κάτω από την πρωτοβουλία της αλλοδαπής νταντάς τους μπορεί να έχουν την ευκαιρία να δρέψουν τους καρπούς της φρενήρης τραμπάλας. Πάντα στα κρυφά και πάντα στα ενοχικά. Η μάστιγα της γονεϊκής μικροβιοφοβιας βασανίζει τόσο έντονα μόνο την ελληνική ψυχή, απ’ ότι φαίνεται.

Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι. Η μικροβιοφοβία, οι αλλεργίες και η ξενοφοβία βαδίζουν χέρι χέρι τη σημερινή εποχή. Ο φόβος για το άγνωστο μαθαίνεται από την κούνια και καταπίνει σαν μάυρη τρύπα τη γνώση, την ευθυκρισία και την ανεκτικότητα. Πριν η Αθήνα «γεμίσει μετανάστες», είχε η παιδική χαρά «γεμίσει με βρωμιά». Και πριν γεμίσουν οι μέρες μας από την ανασφάλεια εγώ το θυμάμαι καθαρά: όλα ήταν πολύ πιο απλά. Τα μάτια ενός φοβισμένου ανθρώπου σαρώνουν τα πάντα και το βλέμμα γίνεται τόσο εξονυχιστικό που στο τέλος το μόνο που μένει είναι ένα σακί από λεπτομέρειες, ασήμαντες και όμως τόσο μεγαλοποιημένες. Αλλά εγώ αποφάσισα πια να μη φοβάμαι. Στο κάτω κάτω, τα πάντα είναι φτιαγμένα από νερό και πρωτεΐνες