morfosi

από την GothQueenPythia

Μετράω μια εβδομάδα κοντά, στο Manchester. Προσπαθώ πολύ να είμαι ρομαντική, εν ολίγοις περιφέρω την κοσμοθεωρία μου και εδώ πέρα. Ο φίλος που με φιλοξενεί, μου είπε να τα πω έτσι όπως τα είδα. Η αρχική μου πρόθεση είναι αυτή ακριβώς, ωστόσο κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί τα μάτια της καρδιάς που τις περισσότερες φορές είναι απείρως πιο διαπεραστικά από αυτά του κεφαλιού.

Την πρώτη μέρα που περπάτησα ήμουν κάπως ζαλισμένη από το ταξίδι και τη μετατόπιση και επιπλέον, ήταν Αγγλικό απογευματοβράδυ. Η πόλη μου φάνηκε ιδιαίτερα ζωντανή, με έναν κακόγουστο τρόπο. Είχα συνεχώς την αίσθηση ότι βολτάρω σε ένα ατελείωτο TheMall, εντελώς απογυμνωμένο από οποιαδήποτε επίφαση ποιότητας. Ο τζόγος, το ποτό και το ποδήλατο, η κοκαΐνη, το τσιγάρο και το σολάριουμ, οι κρέμες αδυνατίσματος και τα φτηνά ρούχα, τα 12ποντα τακούνια και το κρύο, το ξύδι στις πατάτες και η μπύρα, είναι η σαντυγί πάνω στο δομικό παντεσπάνι από κόκκινα τούβλα. Το συνολάκι λοιπόν, είναι μια μαύρη πόλη χαμένη μέσα στη Μεγάλη Βρετανία, τόσο χαμένη που ακόμα και οι ίδιοι οι Άγγλοι ξεχνούν να βάλουν την κουκκίδα της στον χάρτη.

Το ίδιο βράδυ έπεσε ομίχλη. Ο φίλος μου πριν βγούμε, μου είπε ότι δεν είναι ομίχλη αλλά μικροσκοπικές σταγόνες νερού που όλες μαζί σχηματίζουν ένα τεράστιο σύννεφο με εφέ ομίχλης. Την επόμενη μέρα είχα ήδη καταλάβει ότι αυτό δεν είναι απλά ένα καιρικό φαινόμενο, αλλά η καρδιά της πόλης. Μια πλαδαρή καρδιά με έναν ξέπνοο χτύπο, είναι περίπου σαν να απαιτείς από ένα πιάτο χυλό να αναπνεύσει, έτσι ασθμαίνει η καρδιά του Manchester.

Ο πνεύμονας της πόλης είναι η βιομηχανία. Και ο πνεύμονας αυτός είναι νεκρός και οι βρόγχοι του είναι αχανείς εκτάσεις με αποθήκες που κανένας δεν ξέρει αν αποθηκεύουν κάτι ή αν είναι κενές. Όταν τις κοιτάς από μακριά, μοιάζουν κάπως σαν κουτιά της Πανδώρας που αν ανοίξουν οι μεγάλες πόρτες τους θα ξεχυθούν όλα τα κακά του κόσμου. Κάθε φορά που στρέφω τα μάτια μου στις αποθήκες, η καρδιά μου γεμίζει κενό φόβο, με τον ίδιο τρόπο που παγώνει το μεδούλι μου όταν βρίσκομαι κοντά σε ετοιμοθάνατο ζωντανό.

Το αλάτι δεν είναι αρκετά αλμυρό, η ζάχαρη δεν είναι αρκετά γλυκιά, το ξύδι δεν είναι αρκετά οξύ και η μπύρα δεν είναι ποτέ αρκετή.

Η ομίχλη καλύπτει τα πάντα. Ακόμα και τα υγρά, ακόμα και τα φαγητά. Και φυσικά, ομίχλη καλύπτει τις ζωές των ανθρώπων εδώ, ομίχλη στη σκέψη, ομίχλη στην καρδιά, ομίχλη στα συναισθήματα και τα λόγια, στο λεωφορείο ακούς συλλαβές ανακατεμένες με ομίχλη και κάθε φορά που πίνεις το τσάι σου, ρουφάς και λίγη από την ομίχλη του Manchester, λίγη από την καρδία της πόλής.

Ο καιρός εδώ, είναι μια προσομοίωση ενός μανιοκαταθλιπτικού ανθρώπου. Είναι ηρωικό κατόρθωμα, άξιο παρασημοφόρησης να έχεις όνειρα στο Manchester. Ακόμα και το να διαμορφώσεις μια πρόταση, μια σκέψη με συνάφεια και νόημα απαιτεί τεράστιο κόπο και ψυχική δύναμη, είναι αδύνατο να κάνεις φίλους εδώ. Είναι αδύνατο να μοιραστείς, είναι αδύνατο να συμπορευτείς, το μόνο εύκολο είναι να ανεχτείς τον διπλανό σου, απλά και μόνο επειδή απαιτεί μεγάλη προσπάθεια για να τον αντικρούσεις.

Οι τσαμπουκάδες περισσεύουν στο Manchester. Εκτοξεύονται σαν αιχμηρά παγάκια από τους στενούς δρόμους. Είναι μια φτηνή ανάγκη και μια ακόμα πιο φτηνή διασκέδαση για ανθρώπους που νιώθουν τελευταίοι και αναλώσιμοι. Ο καταπιεσμένος πιέζει τον καταπιεσμένο, σε ένα φαύλο κύκλο εξουσίας μεταξύ συγκρατούμενων, στην πραγματικότητα. Φυλακισμένων σε αυτή τη θλιβερή πόλη.

Είναι το ένστικτο της επιβίωσης που επικρατεί και οι άνθρωποι μετράνε τις ανάγκες τους σχεδόν μηχανικά. Είναι αλήθεια, τουλάχιστον για μένα αυτό είναι που ισχύει, ότι όταν οι συνθήκες σε σπρώχνουν στην καταστολή ταυτόχρονα σε εξαναγκάζουν στην ανήμπορη αγάπη. Και έτσι, στον δύσκολο αυτό τόπο, κάτω από την πόλη υπάρχει μια άλλη πόλη όπου οι άνθρωποι συσπειρώνονται σε σιωπηλή συμμαχία κατά της μιζέριας. Και μετά το αρχικό σοκ, άρχισα να παρατηρώ την ομορφιά κάτω από τη μιζέρια.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για αγκάλιασμα την ώρα που κάνει σεισμό.

Κάθε φορά που έβγαινα από το σπίτι, ήταν σαν παλεύω με το γκόλουμ σε μια λίμνη από λάσπη: αηδιαστικό και επικό ταυτόχρονα. Κάθε βήμα που έκανα, κάθε ανάσα που έπαιρνα ήταν μια βουτιά σε μια παράλληλη πραγματικότητα γεμάτη θολές αντιφάσεις. Το πιο εύκολο είναι να χτίσεις μια οποιουδήποτε τύπου ρουτίνα στο Manchester, και να την ακολουθήσεις με ευλάβεια μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής σου. Το πιο εύκολο είναι να ξεσπάσεις σε κλάματα στο Manchester και να φύγεις από αυτό και να μη ξαναγυρίσεις ποτέ να κοιτάξεις πίσω. Το πιο εύκολο είναι να είσαι μόνος σου και το πιο εύκολο είναι να αγκαλιάζεσαι κάθε βράδυ με άγνωστους ανθρώπους.

Το Manchester δεν είναι μια πόλη στην οποία μπορείς να ερωτευτείς, είναι όμως μια πόλη στην οποία μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά. Είναι η πόλη που μπορείς να ακολουθήσεις ακόμα και τα πιο ζωώδη σου ένστικτα, είναι όμως και η πόλη που σε σε προκαλεί να μάθεις από αυτά. Σε διδάσκει την υπομονή, τη σκληρότητα, την αντοχή και τελικά, την παράδοση. Εγώ ήμουν πολύ τυχερή και παραδόθηκα σε φιλικά χέρια, χέρια που βρέθηκαν στην ανάγκη, όπως και τα δικά μου.