morfosi

από την GothQueenPythia

Είμαι εδώ και 4 μήνες κάτοικος Παρισιού. Βέβαια, προς το παρόν, δεν έχω κάτι έγγραφο που να πιστοποιεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει όλοι να αρκεστούνε στον λόγο μου. Είναι ωραία εδώ, έχει πάρκα, τέχνη, Γάλλους, ωραία είναι.

Το Παρίσι είναι ένα ατελείωτο πάρκο δυνατοτήτων. Όλα βρίσκονται σε απόσταση βολής από σένα, από τις πιο επικές βόλτες με τα πόδια, στα πιο ακραία κλαμπ, στις πιο όμορφες εκθέσεις ζωγραφικής, στις πιο ακραίες μορφές εξαθλίωσης.

Έτσι είναι στην υπόλοιπη Ευρώπη, όλα ισορροπημένα μέσα σε μια σούπα αδιαφορίας, εκεί που ο καθένας έχει τη θέση του. Ανυπομονώ, όταν αυτό συμβεί στην Ελλάδα, να δω τι θέση θα πάρει ο καθένας μας.

Αυτή τη στιγμή, έχουν έρθει δύο εργατάκια και μου αλλάζουν το θερμοσίφωνα στη βίλα μου. Ένα έχω να πω, τα εργατάκια είναι παντού τα ίδια, αρέσκονται στο να σκύβουν και να σου δείχνουν την πίσω μεριά του εσωρούχου τους.

Καιρός είναι να καταλάβουμε ότι είμαστε ένα. Η ανθρωπινότητα του διπλανού και του παραδιπλανού δεν είναι κάτι εξωτικό, είναι το ίδιο πραγματική με τη δική μας. Μερικές φορές νιώθω τόσο αποξενωμένη που μου ‘ρχεται να αγγίξω κάποιον για να δω αν το δέρμα του είναι σαν το δικό μου, με θερμοκρασία 36 και 6.

Όταν πρωτοήρθα εδώ, δεν μου έκανε απολύτως τίποτα εντύπωση. Ήμουν ήδη τόσο γαμημένη μέσα μου, που το μόνο που ένιωσα ήταν να αλλάζω απλά το DVD. Κατά τα άλλα, όλοι έναν εαυτό κουβαλάμε. Υπάρχουν βέβαια, και κάποιες στιγμές πιο εσωτερικές, πιο θολές, που κάθεται ο καθένας και σκέφτεται τη ζωή του, από πού ξεκίνησε, πού έφτασε και πού πηγαίνει.

Ε, είναι όμως άλλη η αίγλη να παλεύεις με τον εαυτό σου με θέα τον πύργο του άιφελ και άλλο με θέα τον ακάλυπτο στη Φιλολάου. Εγώ είμαι από τους τυχερούς που μπορούν να κάνουν ενδοσκόπηση και όχι κολονοσκόπηση.

Δεν εννοώ ότι εγώ μόνο είμαι ικανή να στρέψω το βλέμμα μέσα μου ενώ οι άλλοι κοιτάνε μόνο τον κώλο τους! Είναι πολύ ελιτίστικο να πω κάτι τέτοιο για μένα, δεν έχω καμιά πρόθεση να μονοπωλήσω την ικανότητα εσωτερικής και φιλοσοφικής αναζήτησης. Θέλω να πω ότι, σαφώς και υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι πνευματώδεις σαν εμένα.

Ναι, αλλά εγώ δεν ξέρω κανέναν τέτοιο è δεν υπάρχουν. Και επιπλέον, ζω στο Παρίσι, την πρωτεύουσα του παγκόσμιου σνομπ. Δεν είμαι πολύ ταιριαστή?

Είναι κρίμα που δεν μπορώ να επικοινωνήσω ακόμα στους Γάλλους το ότι είμαι η βασίλισσα του σαρκασμού. Δεν ξέρουν τι χάνουν. Αν και γενικά οι Γάλλοι σαν λαός δεν έχουν χιούμορ. Είναι τρομερό, αλλά το πιο σύνηθες είναι να κάνουν αστεία κατά τα οποία πρέπει να κάνουν αστείες φωνέςν και φριχτές γκριμάτσες, με αποτέλεσμα να γελοιοποιούν εντελώς την γλώσσα τους και την προφορά τους.

Πρόσεξε όμως εδώ την ειρωνία: ξεφτιλίζουν αυτό που αγαπάνε πιο πολύ. Αν αυτό δεν είναι αγάπη για την πατρίδα, τότε τί είναι?

Άντε, στο επόμενο θα πούμε για ποιο λόγο οι Γάλλοι δυσκολεύονται τόσο μιλήσουν Αγγλικά καθώς και πού βρίσκεται το καλύτερο κρουασάν (εκτός από τη φαντασία μας.)

από την GothQueenPythia

Εκτός από το Λατινικόν, το οποίο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εξασκούσα όλη μου τη ζωή, εφέτο αποφάσισα να κάνω και το Ταξιδιωτικόν. Η μετατόπιση εν γένει είναι εντελώς έξω από τα νερά μου, μετά όμως από παροτρύνσεις ανθρώπων που είναι κοντύτερα στο θάνατο απ’ ότι εγώ, αποφάσισα να το τολμήσω.

Εδώ και περίπου 4 μήνες μένω στο Παρίσι, σε μια βιλάρα 30 τετραγωνικών με δική της τουαλέτα. Μιλάμε για τρελή φάση, Παρίσι, αμπλουμπλιάμπλ, οι φίλοι μου οι βλαχάρες Έλληνες είχαν κατενθουσιαστεί. Εγώ κυρίως σκεφτόμουν πώς θα ανεβάσω 32 κιλά βαλίτσα 5 ορόφους σανζασανσέρ.

Καλλίπυγες, οι Γαλλίδες σκέφτηκα. Ε, με τόση σκάλα το καις το ταρτιφλέτ μέχρι να πεις μπονζουρμεσιέ.

Ακόμα όταν πάω σουπερμάρκετ, πρέπει να περνάω και 3 ώρες σκεφτόμενη αν κάτι μου είνα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ απαραίτητο. Αυτό όμως είναι ποιότητα ζωής ρε αδερφέ, εκεί που η καταναλωτική μου μανία οριζόταν από τις τράπεζες, μέσα σε 2 μέρες (τόσο πήρε) ορίζεται από την αντοχή μου.

Αυτό λέγεται φυγή προς τα πίσω: μια κοινωνία που γυρνά στην οικολογία γιατί είναι πολύ φτωχή ( ή τσιγκούνα) να αποκτήσει τεχνολογία. Όνειρο.

Τα μάζεψα και πήγα στο Παρίσι γιατί στην πραγματικότητα δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Και μετά, σκέφτηκα, όταν με βρει η χούντα δεν είναι καλύτερο να έχω ήδη τις αριστερές μου άκρες στο λίκνο του Διαφωτισμού παρά να τρέχω τελευταία στιγμή να φεύγω από την Ελλάδα, μαζί με την πλέμπα?

Έπεσα μέσα και στα 2: και χούντα ήρθε, και τα αεροδρόμια είναι φίσκα με δήθεν απεγνωσμένους πτυχιούχους. Και εγώ μπορώ τώρα να το παίζω εκτοπισμένη και να οργανώσω τον αγώνα μου από εδω.

Η ζωή στο Παρίσι είναι ένα ατελείωτο dodging σκυλίσιων κουράδων. Αν το δείς από τη σκοπιά της κουράδας, είναι ένα ατελείωτο tackling σε ανθρώπινα πόδια. Στους 3 μήνες πάνω, πάτησα και εγώ σκατά πηγαίνοντας στη δουλειά. Σκέφτηκα να πέσω κάτω σφαδάζοντας σαν τον Καραγκούνη, αλλά ήμουν η μόνη ελληνίδα και κανένας δεν θα καταλάβαινε το αστείο. Μεγάλη στιγμή, ήμουν βρεμάν μια Παριζιάνα.

Και φαντάσου να πρέπει να εξηγήσεις στα Γαλλικά τί είναι ο Καραγκούνης..Θα πρέπει πρώτα να εξηγήσεις τί είναι η Ελλάδα και αυτό δεν γίνεται σε καμία γλώσσα.

Ναι, έλεγα ότι πήγα στο Παρίσι γιατί δεν είχα και κάτι καλύτερο να κάνω.

Βασικά πήγα για να ανοίξει το μυαλό μου, έτσι ώστε να μπορούν να μπαίνουν πιο εύκολα οι μαλακίες που μας σερβίρει η τηλεόραση.

Η ζωή στην Ελλάδα είναι πολύ ιδιαίτερη. Σαν αυτό το στρώμα που έχουν οι καλόγεροι στα κελιά? Αν δεν βασανίζεσαι κάθε μέρα, δεν την απολαμβάνεις. Έτσι είναι και η ασκητική ζωή

Αυτά προς το παρόν. Θα επιστρέψω με το δεύτερο μέρος, αλλά πιο πριν θα σας δώσω τον ορισμό του Ταρτιφλέτ από έναν ΑΛΗΘΙΝΟ ΓΑΛΛΟ φίλο μου, τελείως Ζεράρ καταστάσεις.

Ταρτιφλέτ: Είναι πολύ ωραίο, σε ένα ταψί βάζεις σε στρώσεις πατάτες, μετά ένα τυρί που βρωμάει, έτσι πολύ δυνατό αλλά είναι τέλειο, μετά lardons, ξέρεις τι είναι τα lardons? –Όχι..- είναι σαν μπέικον αλλά πολύ καλύτερο, έτσι πιο χοντρό, και μετά βάζεις και μια στρώση κρέμα. Εμείς όμως με τους φίλους μου το κάνουμε διπλό και το ταψί είναι 10 πόντοι…………….. (παύση ανάμνησης)……………………. Γαμάει το ταρτιφλέτ.

Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού για ένα δευτερόλεπτο πριν σηκώσω τα πόδια μου από το πάτωμα βγάζοντας τις κάλτσες και πέφτω κάτω από το πάπλωμα της λήθης, μόνο και μόνο για να ξυπνήσω το επόμενο πρωινό αβέβαιη για την ίδια μου την αναπνοή.
Και σε αυτό, δεν είμαι μόνη. 8:00 το πρωί προσπαθώ να ανασυνταχτώ από τον βραδυνό ύπνο που μου φάνηκε ότι κράτησε για παραπάνω από μια ζωή. Ονειρεύτηκα ότι είχα κάνει οικογένεια, τα παιδιά μου παίζαν σε κάποιο σκάμμα, γύρνουσα από τη δουλειά και έφτιαχνα φαϊ, πήγαινα ταξίδια με ένα σακίδιο και έβγαζα φωτογραφίες, οδηγούσα και κάπνιζα, μετά πονούσαν τα κόκκαλά μου, ψώνιζα σε ένα πολυκατάστημα, μιλούσα για μουσική, έτρωγα με φίλους, γέλαγα, έβλεπα τη θάλασσα από την άκρη ενός γκρεμού, κάποιος μου κρατούσε το χέρι και μετά πέθανα.
Τα όνειρα πεθαίνουν με την αυγή, είναι γνωστό. Μερικές φορές δεν γεννιούνται καν, ενώ τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμιά σημασία γιατί κοιτάς μέσα από το ιδρωμένο πάπλωμα προς το παράθυρο που βλέπει σε ένα θολό πρωινό. Είναι τέτοια η ένταση μέσα σου ενώ αντίθετα, τα πόδια σου τα νιώθεις ραμμένα στο ύφασμα του στρώματος. Τα μέλη σου μοιάζουν μουδιασμένα, σαν να κοιμήθηκε ένας άνθρωπος 300 κιλά όλο το βράδυ επάνω σου, χωρίς να σε ρωτήσει. Αλλά πάλι, μπορεί και να τον κάλεσες, δεν θυμάσαι. Το δωμάτιο έχει πλέον φως, ίσως όχι και τόσο, ίσως είναι σκοτάδι, θέλεις να πάρεις τους φίλους σου τηλέφωνο να ρωτήσεις: είναι σκοτεινά ή όχι? Έχει ομίχλη ή σκόνη? Θα βρέξει ή θα έχει καύσωνα? Ντρέπεσαι όμως να ρωτήσεις κάτι τόσο γελοίο, φοβάσαι κατά βάθος ότι και αυτοί δεν θα ξέρουν.
Ξηλώνεις τα πόδια σου από το στρώμα, πας προς την κουζίνα να φτιάξεις έναν καφέ και με την πρώτη γουλιά καταλαβαίνεις ότι έχει γεύση φρυγανιάς με μαρμελάδα φράουλα. Ήσουν σίγουρος ότι είχες δει την ετικέτα, όπως και σίγουρος ήσουν ότι κάποτε είχες τη συνήθεια να πίνεις μόνο καφέ το πρωί, όμως τώρα κάποιος σε έπεισε να πάρεις φρυγανιές ή μπορεί και να άλλαξες με τα χρόνια.
Παίρνεις την κούπα, πας προς το παράθυρο χωρίς κανέναν έλεγχο σε τίποτα πια. Βάζεις τα ρούχα, βγαίνεις από το σπίτι. Δεν έχει νόημα ούτε καν να αμφισβητήσεις όλα αυτά που σου συμβαίνουν γιατί δεν είναι δικά σου, δεν είσαι πια εσύ. Δεν έχει καύσωνα ούτε ομίχλη, οι δρόμοι που περπατάς είναι λούπες σε τόνους του γκρι σε αρχαίο παιχνίδι Atari, περπατάς μέσα σε μια οθόνη με χιόνια, μονάχος. Τον καφέ που ήπιες δεν ξέρεις αν θα τον κατουρήσεις.
Μην ανησυχείς, έτσι πρέπει να νιώθεις. Πάντα πριν από μια καθαρή μέρα υπάρχουν πολλά θολά πρωινά.

από την GothQueenPythia

Όταν η αναζήτηση του πνεύματος των Χριστουγέννων αποτελεί πλέον φιλοσοφική αναζήτηση, όλα είναι πολύ θολά και χρειάζεσαι διακοπές.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων ζει στον χειμώνα μέσα μας, στα χιονισμένα δέντρα, στο χοιρινό με σέλινο. Αύριο θα μπω στο αεροπλάνο και θα πάω να το συναντήσω σε ένα μέρος όλως περιέργως κρύο αυτή την εποχή. Θα φάω επίσης κουτσομούρες με χόρτα. Ένας φίλος με κοροϊδεύει γι’αυτό, θεωρεί ότι τα χριστούγεννα βρίσκονται στο σκούρο κρέας της πάπιας και σε μια ματωμένη μπριζόλα. Και στο αψέντι. Εγώ θα πάω να βρω τις κουτσομούρες.

Το πνεύμα των χριστουγέννων είναι ο ατελείωτος κύκλος του αποχαιρετισμού και της υποδοχής. Πολύ σοφά τα χριστούγεννα τοποθετήθηκαν πάνω σε διάφορες γιορτές του ήλιου και τέτοια. Μερικές φορές μπερδεύεται με τα νέα ξεκινήματα, κάπως επιπόλαια, καθώς κάθε νέο ξεκίνημα προϋποθέτει ένα τέλος. Οπότε στην πραγματικότητα γιορτάζουμε έναν κύκλο, όπως ο κύκλος της μέρας, όπως ο κύκλος της ζωής. Γιορτάζουμε και τον θάνατο μαζί. Το πάσχα μας στερεί τη χαρά να γιορτάσουμε το θάνατο, εκτός βέβαια από το νεκρό αρνί.

Ναι, σίγουρα τα χριστούγεννα είναι μια τελείως ανθρώπινη γιορτή. Για μένα, συμβολίζει τον αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση, τον αγώνα για ολοκλήρωση μέσα από τις πράξεις του. Τα χριστούγεννα συμβολίζουν τη σκυταλοδρομία μέσα μας καθώς εμείς βαδίζουμε σε βέβαιο θάνατο.

Χρόνια πολλλά πεντένκε!