morfosi

Μια νύχτα που το Παρίσι καιγόταν, όπως και τόσες προηγούμενες νύχτες, στην κοιτίδα του Πολιτισμού τα βραβεία ‘Αρίων’, ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Τα κανάλια βέβαια καλύπτουν όλα τα γεγονότα, αλλά έτσι κι αλλιώς στις ειδήσεις πρώτα μαθαίνεις τι ώρα άναψε το θερμοσίφωνα ο αγαπημένος σου star και μετά τις άχρηστες πληροφορίες της μέρας για πολέμους, λιμούς, απεργίες και καταστροφές. Άλλωστε, η Γαλλία είναι μακριά και τα νομοθετικά τους προβλήματα είναι εσωτερική τους υπόθεση (ή μήπως όχι;).
Πάντως, ο γαλλοθρεμμένος Έλληνας παρουσιαστής των βραβείων, γνωστός αντιστασιακός, ήταν εμφανώς αγχωμένος για τις εξελίξεις στα οδοφράγματα ενώ υπάρχουν έντονες φήμες ότι το καμαρίνι του είχε μετατραπεί σε γιάφκα με προκηρύξεις και τις απαραίτητες πρώτες ύλες για την παρασκευή άφθονων μολότωφ.
Η βραδιά ωστόσο κυλούσε ομαλά: ταλαιπωρημένοι από το ολοήμερο κυνήγι δημοσιότητας celebrities από τη μία, ταλαιπωρημένοι από ολοήμερο κυνήγι με την αστυνομία διαδηλωτές από την άλλη. Η ένταση στην αίθουσα ήταν πολύ λιγότερη απ ότι στους Παρισινούς δρόμους, αφού υπήρχε ενωτικό κλίμα, οι διαχωριστικές γραμμές πέφτουν, ποιοτικοί και έντεχνοι, ροκάδες και σκυλιά, λαϊκοί και λαϊκοποπάδες, όλοι μαζί μπορούν να συνυπάρξουν, αφού η πειρατεία είναι που σκοτώνει τη μουσική και όχι οι μουσικογιάπηδες επιχειρηματίες. Με την ίδια λογική δηλαδή, που οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές και όχι οι απάνθρωποι σκλάβο-νόμοι.
Κάπου εκεί εμφανίστηκαν και κάποιοι ροκάδες που βρήκαν επιτέλους αναγνώριση! Στην Ελλάδα, έτσι κι αλλιώς οι ροκάδες γίνονται κάλτ όταν είναι ακίνδυνοι, γέροι και κουρασμένοι, σαν τους ακίνδυνους, γέρους και κουρασμένους επαναστάτες του ’68 που διαφωνούν με τις επιπόλαιες διαδηλώσεις των σημερινών νέων.
Η έκπληξη της βραδιάς έρχεται όταν μαθαίνω ότι οι εταιρείες ανακαλύπτουν τον Γιάννη Αγγελάκα και αποφασίζουν να τον δοξάσουν προτείνοντας τον για βράβευση. Γέρο μπορείς να τον πεις τον Αγγελάκα, αλλά πάντως όχι ακίνδυνο. Δεν πειράζει, αφού κατάφερε να κάνει ‘χιτάκι’, θα πάρει επιτέλους την αναγνώριση που του αξίζει και όχι αυτή που έχει πάρει εδώ και τόσα χρόνια χωρίς να συμμετέχει σε πανηγύρια και φιέστες.
Καθώς ολοκληρώνεται η βραδιά, μια εικόνα απείρου κάλλους εμφανίζεται στο αρρωστημένο μυαλό μου: Ο Αγγελάκας τελικά βραβεύεται, παραλαμβάνει το βραβείο του και καθώς παίζει ένα παλιό του ‘χιτάκι’ στην τελετή με την μπάντα, αλλάζει λίγο τους στίχους: ‘Υπάρχουν στην Ελλάδα Πλατείες σαν της Γαλλίας; …’