Του Ευθυμίου Μπανάνα
Για τον Μάνο
«ΣΤΑ ΟΠΛΑ, ΣΤΑ ΟΠΛΑ, ποντίκια! Σε πέντε λεπτά όλοι κάτω». Είναι 1:10 το βράδυ, Γενάρης στο Νησί.
«Γαμώ το μ**νί που σε πέταγε» είναι η μοναδική φράση που μου φαίνεται πρέπουσα ως απάντηση στα ουρλιαχτά του ΑΥΔΜ (Αξιωματικός Υπηρεσίας Διανυκτέρευσης Μονάδος – για τους αμύητους) και στη παλιοσειρήνα που μας σπάει τα αυτιά. Κι όμως, σηκώνομαι από το κρεβάτι. Όπλο, Κράνος, Εξάρτηση, όπλο, κράνος, εξάρτηση… μονολογώ μηχανικά και κουτσά στραβά κατεβαίνω.
Σε έξι-επτά λεπτά ήμασταν στο προαύλιο. Ο ΑΥΔΜ έμεινε πολύ ευχαριστημένος. Μετά το συναγερμό θα πήγαινε να κοιμηθεί, οπότε στα παλαιότερα των υποδημάτων του για μας. Για μένα ιδιαίτερα, που με περίμενε σκοπέτο δύο-τέσσερις και έχασα άλλη μισή ώρα από τον πολύτιμο ύπνο μου για ένα ανούσιο ξύπνημα. Το μειδίαμα ευχαρίστησης, τύπου «πόσο μάχιμος είμαι» του κόπηκε όμως όταν κατέβηκε και ο τελευταίος από εμάς. Αναμφισβήτητα, είχε ζωστεί με τα απαραίτητα εργαλεία του μαχητή: όπλο, κράνος εξάρτηση. Ωστόσο, παρέλειψε να φορέσει κάτι που σε συνθήκες εκστρατείας πιθανώς να του χρησίμευε: την παραλλαγή του. Η εικόνα ενός αγουροξυπνημένου φαντάρου με πιτζάμες, αρβύλες, στραβοβαλμένο κράνος και ένα άθλιο τουφέκι, περιγράφει με ρεαλιστική ακρίβεια την εικόνα του σύγχρονου Ελληνικού Στρατού. Αν δεν είχαμε λιώσει στη νύστα, θα είχαμε λιώσει στα γέλια από το θέαμα. «Ποιος είσαι εσύ εξυπνάκια;», του λέει ο έφεδρος Ελληνάρας ΑΥΔΜ. «Στρατιώτης Μηχανικού Μ…., 2006 Β’ ΕΣΣΟ, ειδικότης Σκαπανέας-Τοπογράφος». «Τώρα θα την πληρώσουν όλοι εξαιτίας σου», του απαντάει. Μας διέταξε να λάβουμε όλοι θέσεις μάχης. Κυλιστήκαμε στις λάσπες, κρυφτήκαμε σε θάμνους και βάλαμε τα δάχτυλα στις σκανδάλες των άδειων όπλων μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »