morfosi

Ξαναβλέποντας τον Πόλεμο των Άστρων μετά από καιρό (με τις σκηνές διαστημο-κυνηγητού στο φαστ φόργουορντ, που βέβαια πάντα εγείρεται η κλασσική σπαστική νερντ απορία πώς ακούγονται οι εκρήξεις, αφού ο ήχος δε μεταδίδεται στο διάστημα – αλλά ας μείνουμε στο θέμα) και σε συνδυασμό με την επικαιρότητα, που μονοπωλούσε ο Θ. Πάγκαλος και οι δηλώσεις του, γεννήθηκε μια ένοχη αλλά ταυτόχρονα άκρως διασκεδαστική σκέψη στο μυαλό μου. Τι εννοώ όμως με αυτό.

Γενικά βρίσκω άσκοπη τη χλεύη για το σωματότυπο του εν λόγω πολιτικού καθώς δεν είναι αυτό το πρόβλημα του θέματος, άσε που δεν έχουμε και τίποτα με τους χοντρούς και είναι και το ίδιο ανούσιο με το να πεις ότι ο Παβαρόττι είναι χοντρός. Δεν είναι το πιο ενδιαφέρον του γνώρισμα, επισημαίνει με κακεντρέχεια το προφανές, αποπροσανατολίζει από την ουσία και είναι στενόμυαλη.

Βέβαια,  όπως και να το κάνουμε, έχει κάτι το ανθρώπινο και το υγιές αυτή η παρατήρηση γι’ αυτό και παρ’όλα αυτά, υπέπεσα στον πειρασμό αλλά δεν θα μείνω εκεί. Η ένοχη σκέψη γεννήθηκε μόλις εμφανίστηκε στην ταινία  ο Jabba the Hut, ο αηδιαστικός εκείνος κακός εξωγήινος που είναι κάτι σαν μαφιόζος του διαστημικού υποκόσμου. Μου θύμισε τον Πάγκαλο. Σε πολλά του. Καταρχάς, το εμφανισιακό δεν ήταν το πρώτο. Είναι το εξής: ο Λουκ Σκαιγουώκερ, ο καλός (το λέω για τους μη γνώστες των Σταρ Γουόρς, ναι, για σένα το λέω), ενώ έχει καταφέρει με την αρχέγονη σοφία των τζεντάι να ελέγξει τη σκέψη όλων των υπόλοιπων μικροκακών και να μπει στα ενδότερα του κρησφύγετου, δε μπορεί με τίποτα να καθοδηγήσει το μυαλό του αρχηγού Jabba, τα βρίσκει σκούρα και πρέπει με προσοχή και υπομονή να διαπραγματευτεί μαζί του. Έτσι λοιπόν, το διαστημικό άλτερ έγκο του Θεόδωρου είναι έξυπνο. Αναμφισβήτητα. Είναι μάγος της συζήτησης και της διαπραγμάτευσης. Σίγουρα. Έχει μεγάλη δύναμη στα χέρια του. Ξέρει να επιλέγει τους φίλους που του χρειάζονται και να κρατά σε απόσταση τους εχθρούς. Είναι λάτρης των απολαύσεων και της καλοπέρασης. Όπως ο ίδιος ο Θεόδωρος δήλωσε ”εγώ δεν είμαι της Αριστεράς, με την έννοια της αριστερής προέλευσης, όπου πάνε σε ένα σπίτι, κλαίνε όλοι μαζί και μετά λένε τι ωραία που περάσαμε!”. Επίσης, σπάνια θα δεις έναν Jabba the Hutt έξω στο δρόμο ή σε κάποιο τυχαίο μαγαζί. Κι ο Θεόδωρος,  όταν κάποια φορά πήγε να φάει σε μια ταβέρνα, οικογένειες που επίσης έτρωγαν εκεί δίπλα τον γιούχαραν (τρου στόρυ).  Έτσι λοιπόν, δε μπόρεσα να μη φανταστώ και τον Πάγκαλο, ως ένα γήινο Jabba the Hutt, αποσυρμένο από την κοινωνία στο κρησφύγετο του,  σε κάποια πολυτελή σπηλιά, με τους υποτακτικούς του, διάφορα επίσης σιχαμερά και πανούργα πλάσματα να τον περιβάλλουν, με όλα τα αγαθά του κόσμου, με ποτά και σκλάβες, να γελά χαιρέκακα για την υπεροχή του. Αυτός ο συνειρμός ήταν μοιραίος όσο και διασκεδαστικός. Όσο για τον κόσμο που θα χρειαστεί αναπόφευκτα κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει ή τον έναν ή τον άλλον ή διαφόρους αντίστοιχους Παγκάλους the Hutt, αν και δεν κατέχει αρχέγονη σοφία ή φωτόσπαθα, κάποιο τρόπο θα βρει εξίσου αποτελεσματικό… Έτσι τουλάχιστον έχει δείξει η ιστορία. Μέι δε φορς μπι γουιδ ας.

Από Σάσα Μπρετόν

Κοίτα να δεις, άκου να ακούσεις, πως τα φέρνει η άτιμη πραγματικότης. Κάποτε ονειρευόσουν γαίες ελευθερίας, αρνιόσουν ότι μπορούσες (εκ του ασφαλούς, με οχυρό την παιδικότητα, τη θαλπωρή της οικογένειας και του σχολείου) και φώναξες με πάθος: «Εγώ; Τι λέτε μωρέ; Εγώ δε θα δουλέψω ΠΟΤΕ σε εταιρεία. Μπουρλόοοτο. Εγώ δεν είμαι γι’αυτά, είμαι για τα άλλα.» Αμ δε. Την πάτησες. Η μοίρα σου ήταν άλλη, ωιμέ, ωιμέ. Λειτουργικά κάτι έπρεπε να κάνεις, εωσότου γίνεις ο νέος Φελίνι, Χατζιδάκις, Βούδας, Μπακούνιν, Πόε, Δον Κιχώτης ή ξέρω γω τι άλλο, για να εξασφαλίζεις τα προς το τζιν, τη βότκα, το λευκό κρασί, τη μπύρα ή ό,τι. «Ε εντάξει μωρέ, θα πάω να δουλέψω εκεί, θέατρο είναι, όσο να ‘ναι, στο χώρο της τέχνης θα βρίσκομαι, πόσο άσχημα μπορεί να είναι;» Με το που έκανες αυτή τη σκέψη, κάτι μεταφυσικά γελάκια ακούστηκαν από τον άλλο κόσμο (ε, ήταν η Θάτσερ, ο Κέινς, ο Ρήγκαν, τέλος πάντων, πολύ φιλελεύθερα γελάκια). Και ξεκίνησες το εταιρικό ταξίδι.

«Παιδιά, εδώ είμαστε μια μεγάλη οικογένεια.» Βέβαια, ειδικά αν μιλάμε για ελληνική οικογένεια, όπου δεν πα να ψοφάει ο αδερφός σου, αφού δεν πήρες και το μερίδιο του από το χωράφι της θείας σου στο Λιτόχωρο, ποσώς σε ενδιαφέρει. «Έχετε δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις.» Γνωστό μότο, εφαρμοσμένο και στην κοινωνία με μεγάλη επιτυχία ουκ ολίγες φορές (μπουχαχαχαχα, καλό) αλλά μια διευκρίνιση: εννοεί μάλλον ο ποιητής ότι η εταιρεία έχει τα δικαιώματα κι εσύ τις υποχρεώσεις. «Οφείλουμε να είμαστε ευγενικοί μεταξύ μας.» Εννοείται, ΕΜΕΙΣ μεταξύ μας.  Η ευγένεια πάει με φορά οριζόντια και προς τα πάνω. Στο προς τα κάτω δεν ισχύει. Ο πρόεδρος της εταιρείας φωνάζει στην υπεύθυνη κοινού, αλλά στον ιδιοκτήτη του κολοσσού που έχει εκατό θέατρα και πενήντα εφημερίδες  και μια δισκογραφική προφανώς και όχι, εντάξει αυτονόητο. Και το ίδιο ισχύει κατεβαίνοντας.

Η υπεύθυνη κοινού είναι ο σερ Λώρενς Ολίβιε με τον πρόεδρο, με τους ταξιθέτες dominatrix. Και συνεχίζουμε την κάθοδο περιμένοντας την έκπληξη, αλλά μάταια, γιατί και οι ταξιθέτες με τη σειρά τους έχουν κι εκείνοι εξουσιολαγνικά τον αποδιοπομπαίο τράγο τους, που είναι οι καθαρίστριες και ενίοτε οι θεατές. Και στο τέλος αφήνω τα ωραία, αυτά που ακούγονται όχι πια από στόμα εταιρικό, αλλά από «συναδελφικό», διαποτισμένο βέβαια αναπόφευκτα με εταιρίλα (μιλάμε για πολύ συναδελφικότητα): «Ελένη, (ένα φοβερό άτομο,τι να λέμε τώρα, αλλά βγαίνω εκτός θέματος) γιατί δεν πήγες τον Άδωνι Γεωργιάδη (!…) στη θέση του;», «Γιατί άλλαξες θέση στις 80χρονες κυρίες που δε βλέπανε και στέκονταν όρθιες; Είναι ενάντια στην πολιτική του θεάτρου.», «Μην πεις τίποτα στον κύριο που τρώει, είναι της εταιρείας, πες στο παιδάκι που κάθεται 2 σειρές πιο κάτω.» «Η κυρία δε θα περάσει στην αίθουσα, δεν πειράζει που είναι σε καροτσάκι, έχει αργήσει. Τι; Είναι η ΤΑΔΕ; Ναι, περάστε.» Και τα λοιπά λυπητερά.

Δεν πειράζει, εντάξει. Τι να πουν και οι Κούνεβες. Οπότε σκάστε και κολυμπάτε. Να πάρουμε το δώρο Χριστουγέννων, να ψωνίσουμε το κατιτίς μας, να πληρώσουμε τις πρόβες μας, να πάμε τα ταξίδια μας. Χάπι εντ.

Κάποτε λέγαμε μαζί/ να μην αλλάξουμε ζωή/ κι εσύ μου έλεγες ποτέ δε θα ξεχάσω.

Τώρα με λόγχη το φακό/ του ταξιθέτη, φωτεινό/ με ανακρίνεις και μου λες να ησυχάσω.

Μα δεν πειράζει, ευχαριστώ/ Γιατί μου έδειξες μ’αυτό/ Τι να αποφύγω σαν κι εσένα να μη γίνω.

Κι ας έχω πιο πολλούς εχθρούς/ Θα έχω πιο σημαντικούς/ Φίλους για να τα πίνω.

Αφιερωμένο εξαιρετικά από το Μιχάλη από τη Γκράβα στη Βασιλικούλα από το Περιστέρι. Και κλείνοντας, ένα κουόουτ εταιρικό, όπως αναφέρεται στο “The Corporation”: «Αναζητώντας τον πλούτο και την αφθονία, δημιουργήσαμε κάτι που θα μας καταστρέψει.» Όπερ έδει δείξαι.